Mehmet Vahdettin Hayatı Kısa

Babası: Sultan Abdülmecid

Annesi: Gülistü Kadın Efendi

Doğumu: 2 Şubat 1861

Vefatı: 15 Mayıs 1926

Saltanatı: 1918 – 1922 (4 Sene)

Mehmed Vahidüddin de çoğu Padişah gibi İstanbul’da doğmuştur. Orta boylu, zayıf fakat kuvvetli bir vücudu vardı. Kıymetli ulema tarafından iyi bir tahsil yaptırıldı. Tahta çıktığında Osmanlı Devleti en kötü günlerini yaşıyordu. Birinci Dünya Savaşında kendi cephelerimizde galip gelmemize rağmen yenik çıkmıştık. En ağır şartları ihtiva eden Mondros ve Sevr anlaşmaları yapıldı. Devletin tamamen elden çıktığını gören padişahın yüksek seviyede bir gizli toplantı yaparak zamanının kabiliyetli subaylarına, Anadolu’ya geçip milleti istilâcılara karşı ayaklandırıp teslim olmamalarını tavsiye ettiği söylenir. Anadolu’da Milli kıyam hareketi oldu. Milli Meclis teşekkül etti. Yeni meclis Padişahlığı kaldırarak, Cumhuriyet idaresini kabul etti. Zaten İstanbul işgal altında idi. Padişahın elinde ne bir kuvvet ne de bir salâhiyet vardı. Padişahlığın kaldırılması ve Osmanlı Hanedanına yapılan tenkitlerin son hadde varmasıyla İstanbul’dan, dolayısıyla Türkiye’den ayrıldı. 641 senelik Osmanlı Hanedanının son üyesi, son padişahı ve Müslümanların yüzüncü halifesinin bu ayrılışında sene 1922 idi. Avrupa’nın birçok yerlerine uğradı. Pek çok yerden oturma teklifi aldı. Fakat hiç kimsenin gizli gayesine alet olmadı. Nihayet İtalya’nın San Remo şehrinde oturmaya karar verdi. Vefatına kadar orada kaldı. Hayati maddi sıkıntılar içinde geçti. 15 Mayıs 1926 tarihinde vefat etti. dersimiz.com

Cenazesi Türkiye’den istenmediği için Türkiye’ye getirilemedi. Borçları bulunduğundan tabutuna haciz kondu. Suriye Devlet Başkanı cenazeye sahip çıktı ve tabutu Suriye’ye getirtti. Şam’da Sultan Selim Camii avlusuna defnedildi. Vefatında 65 yaşında idi. Defnedildiği mezarlık 1965 senesinde park haline getirildi. Şimdi mezarının nerede olduğu kesin olarak belli değildir. (Allah rahmet eylesin).

Son padişahın Şeyhülislamları: Musa Kazım Efendi, Dağıstanlı Ömer Hulusi Efendi, Hayderi Zâde ibrahim Efendi, Mustafa Sabri Efendi, Dürri Zade Abdullah Efendi, Medeni Mehmed Nuri Efendi.

Sadrazamları: Talat Paşa, İzzet Paşa, Ahmed Tevfik Paşa, Damad Ferid Paşa, Ali Rıza Paşa, Hulusi Salih Paşa ve Tevfik Paşa.

Erkek Çocukları: Mehmed Ertuğrul Efendi.

Kız Çocukları: Rukiye Sultan, Sabiha Sultan, Fatma Ulviye Sultan.

MEHMET VAHDETTİN KISA ÖZET PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ

Mehmet Reşat Hayatı

Babası: Sultan Abdülmecid

Annesi: Gülcemal Kadın Efendi

Doğum Tarihi: 2 Ekim 1844

Padişah olduğu tarih: 27 Nisan 1909

Vefatı: 3 Temmuz 1918

Saltanatı: 1909 – 1918 (9 Sene)

Halk arasında Sultan Reşat olarak meşhur olan V. Mehmed Reşat Hân, Sultan Abdülmecid’in Çırağan Sarayında 1844 yılında Gülcemâl Kadınefendi’den dünyaya gelen 3. Oğludur. 27 Nisan 1909 tarihinde 65 yaşında Osmanlı tahtına oturmuştur. Dehası itibariyle Abdülhamid ile kıyaslamak mümkün değilse de, İslâm kültürüne vâkıf, Arapça ve Farsçayı iyi bilen hattat, Mevlevî ve şair bir padişahtır. Maalesef, İttihat ve Terakkinin meşru ve gayr-i meşru her isteklerine boyun eğerek padişahlığını doldurmuştur.

İttihatçılar, herkesi 31 Mart hazırlayıcılığı ve irtica ile suçlamaya başlamışlar, tehdit ile Talat Bey’i Dâhiliye nâzırı yapmışlardır. Roma Büyükelçisi olan ve tam bir ahlaksız diye vasıflandırılan İbrahim Hakkı Bey, zorla sadrazamlığa getirilmiştir. Tabii ki, Trablusgarp’ın elden çıkmasına da sebep olmuştur. Hareket Ordusu Kumandanı Mahmut Şevket Paşa ise, harbiye nâzırı olarak kabinede yerini almıştır. Sonradan, İttihatçılar için “beyinsiz mahluklar” diyerek can verecektir. Kısaca Sultan Reşat döneminde iktidar, tamamen Talat, Enver ve Cemal Paşa üçlüsünün elindedir. İttihatçıların zorbalığı ile, Kavalalı Hanedanından Mehmed Said Hâlim Paşa sonradan sadrazamlığa getirilmiştir. Hiç bir vasfı olmadığı halde, kurallar çiğnenerek Talat Paşa’nın sadrazamlığa getirilmesi de bu döneme rastlamaktadır. Son olarak, I. Cihan Harbine Osmanlı Devleti’nin girmesini dahi, Padişaha haber vermeden bu üçlünün yaptığını ifade edersek, Osmanlı Devleti’nin bu dönemde içine düştüğü çukuru daha iyi anlayabiliriz. Kısaca Osmanlı Devleti’nin bu kadar kötü eller tarafından idare edildiği başka bir dönemi mevcut değildir. Maalesef, İttihatçıların Şeyhülislâmlarından Şeyhülislâm Musa Kâzım Efendi’nin de farmason olduğu açıkça ifade edilmektedir.

Bu kadro iş başına gelince, dış güçler Osmanlı Devleti vatandaşlarını tahrike başladılar. Suriye’de Dürziler, Yemen’de Zeydiler ve Balkanlarda Arnavutlar isyan ettiler. İttihatçı politikanın iflas ettiğini gören Sultan Reşat, yanına sadrazam ve diğer devlet erkânı ile Bediüzzaman gibi âlimleri de alarak, Rumeli Seyahatine çıktı. Mahmut Şevket Paşa’nın büyük kuvvetlerle ve silahla susturamadığı isyanı, 100.000 Arnavut ile Kosova Meydanında namaz kılarak teskin ettirdi (Haziran 1911).

İttihatçılar kendilerine yakın olan Trablusgarp Valisi Recep Paşa’yı İstanbul’a davet ederek Harbiye Nâzırı yaptılar ve Abdülhamid’in Libya’yı korumak üzere bulundurduğu tümeni, hatalı bir kararla Yemen’e sevk ettiler. Bunu fırsat bilen İtalya, İttihatçıların adamı ve kendisinin de ajanı olan Emanuel Karaso’yu kullanarak Libya’yı işgal etmek üzere harp ilan etti. Ekim 1911’de İtalyanlar Trablus ve Bingazi’yi işgal ettiler. Ancak Abdülhamid’in burada kurduğu milis teşkilâtı olan Senûsîler ve Kuloğulları sayesinde, Mussolini zamanına kadar Libya’yı tam olarak teslim alamadı. İtalyanlar daha sonra Mayıs 1912’de Akdeniz Adalarının merkezi olan Rodos’u işgal etti. Bu mağlubiyetlerin faturasının İttihatçı Hakkı Paşa’ya kesilmemesi için İttihat ve Terakki Partisi, Padişah’a Meclis’i fesh ettirdi ve Hakkı Paşa’yı Londra’ya gönderdi. İttihatçıların tahriki ile Osmanlı ordusundaki subaylar, ittihatçı ve halâskâr diye ikiye ayrıldılar; çeteler kurarak birbiriyle boğuşmaya başladılar. Bu rezaletin neticesinde Ekim 1912 Lozan Muahedesi ile İtalya Harbine son verildi ve Libya İtalya’ya bırakıldı. 12 Ada ve Rodos Osmanlıya iade edildi. dersimiz.com

II. Abdülhamid’in ittihat-ı İslâm siyasetini anlamayan İttihatçıların Hakkı Paşa Hükümeti, ittihat-ı anâsır diyerek, meşhur Temmuz 1910 tarihli Kiliseler ve Mektepler Kanununu çıkardı. Böylece asırlardır, aralarındaki rekabetle birbirlerine düşen Bulgar, Sırp ve Yunan azınlıklar arasında hakemlik yapılmış ve düşman birleştirilmiş oldu. Bununla da kalınmayarak Rumeli’deki yetişmiş 120 tabur terhis edildi ve yerine acemiler gönderildi. İttihatçılar bunu yaparken, azınlıklar Rusya ve diğer devletlerin yardımıyla ağır silahlar satın alıyordu; bundan Selanik’te oturan II. Abdülhamid haberdar oluyor; ama ittihatçıların kulakları kapalı kalıyordu. Rusya ile anlaşan Bulgaristan, Sırbistan, Karadağ ve Yunanistan Ekim 1912’de arka arkaya Osmanlı Devleti’ne karşı harp ilan ettiler ve Osmanlı Devleti’ni perişan eden Balkan Harbi başladı. Böyle nazik bir dönemde Osmanlı Hariciye Nâzırı Ermeni Gabriel Noradungiyan Efendi idi. Sonradan Osmanlı Devleti’ne hıyanet etti. Osmanlı Devleti’nin elinde Şark Ordusu denilen 5 kolordu dışında askeri olmadığı gibi, Arnavutlar da, Büyük Arnavutluk hayaliye gayr-i Müslim çetelerle birlikte hareket ediyorlardı. Aralarında ittihatçı ve halâskâr diye ikiye bölünen Şark Ordusu, Bulgaristan kuvvetleri karşısında mağlup olarak Kasım 1912’de Çatalca’ya kadar geriledi. Garb Ordusu da Sırplara karşı mağlup olmuştu. Yunanlılar meşhur Preveze’yi aldılar ve 6 Kasım 1912’de Selanik Yunanlılara Tahsin Paşa tarafından teslim edildi. İttihat ve Terakki’ye göre mehd-i hürriyet olan Selanik, kendi siyasetleri neticesinde Yunanlılara teslim edilmiş ve orada ikamet eden II. Abdülhamid, göz yaşları içinde İstanbul Beylerbeyi Sarayı’na nakledilmişti. Mart 1913’de Edirne açlıktan dolayı Bulgarlara ve Yanya da Yunanlılara teslim edildi. Abdülhamid’in hal’ meselesindeki heyette bulunan Arnavud Esad Toptanî Paşa, devlete hıyanet ederek komutan Hasan Rıza Paşa’yı öldürüp İşkodra’ya el koydu. Osmanlı Devleti aleyhinde Bulgarlar, Sırplar, Yunanlılar ve Arnavutlar ittifak etmişlerdi. Arnavutları bu isyana iten sebeplerin başında İttihatçıların dine aykırı hareketleri geliyordu.

Bütün bu olan bitenlere karşı, adı büyük ama kendisi küçük olan Ahmed Muhtar Paşa’nın kabinesinde sadece Kıbrıslı Kâmil Paşa ve Şeyhülislâm Cemâleddin Efendi ittihatçılara muhalif idiler. İttihat ve Terakki, sert tutumlarından dolayı Dâhiliye Nâzırı Ahmed Reşit Bey’den de bunalmışlardı. Harbiye Nâzırı ise, İttihatçılara muhalif olan Halâskâr Zâbitân Cuntasının lideriydi. Bu ittifaktan rahatsız olan İttihat ve Terakki’nin liderlerinden Yarbay Enver Bey ve Albay Cemal Bey, İttihatçı Prens Said Hâlim Paşa’nın yalısında bir araya geldiler ve siyasetle uğraşmayacaklarına dair yemin ettiler. Kâmil Paşa bu yeminlere inanmadı ve nitekim onun aleyhinde Edirne’yi Bulgarlara verecek diye propagandaya başladılar. 23 Ocak 1913 günü Enver Bey, komitecilerini alarak Bâb-ı Âli’yi bastı. 8 eri ve iki subayı şehit eden çeteler, kendilerine karşı çıkan Harbiye Nâzırı Nâzım Paşa’yı şehit ettiler. Talat ve Enver Beyler, Kâmil Paşa’yı zorla istifa ettirdiler ve Mahmut Şevket Paşa’yı sadrazam yaptılar. Talat kendini Dâhiliye Nâzırı tayin ettirdi. Başta Kâmil Paşa, Şeyhülislâm ve Reşit Bey olmak üzere yüzlerce muhalif tevkif ve sürgün edildi. Tarihe Bâb-ı Âli Baskını diye geçen bu olay, askerin siyasete karıştığı en çirkin olaylardan biridir.

Böyle bir iç karmaşada Balkan Harbine son vermek üzere Mayıs 1913 tarihli Londra Muahedesine imza koyan Osmanlı Devleti, Balkanları hemen hemen terk ediyordu. Edirne’yi bile Bulgaristan’a bırakan bu antlaşma, devlet için bir intihar gibiydi. Osmanlı Devleti’ne ihanet eden Arnavutlar da umduklarını bulamadılar. Arnavutluk’a verecekleri toprakların yarısını (Kosova ve Manastır) Sırbistan’a verdiler ve bugüne kadar bu ihanetin cezasını masum Arnavutlar çektiler.

Bu durumdan iyice kuduran İttihatçılar, tatbik ettikleri örfî idare ile Kanun-ı Esasi’yi rafa kaldırdılar. Padişahla arası iyi olmayan ve tarafsız sadrazam adıyla İttihatçılar tarafından bu makama getirilen Mahmut Şevket Paşa da, İttihatçılardan bıkmıştı. İttihatçılar, Mahmut Şevket Paşa’yı hedef aldılar. İstanbul muhafızı Cemal Bey, Paşa ile ilgili suikast istihbaratını haber bile vermedi. Hedef, hem Paşa’yı ve hem de muhalefeti sindirmekti. Balkanlardaki mağlubiyet ve hele Edirne’yi Bulgarlara veren antlaşmadan dolayı, herkes İttihatçılardan nefret ediyordu. İngiltere’nin arkasında olduğu söylenen Mahmut Paşa suikastı 11 Haziran 1913’de meydana geldi. Makam otomobiliyle Bâb-ı Âliye giden Paşa kurşunlanarak şehit edildi. İttihatçılar, kendileri tertip ettikleri suikastı muhaliflere ve özellikle de Halâskâr Zâbitân’a yüklediler. 29 kişiyi idam ederek muhalefeti tasfiye ettiler. Tunuslu Hayreddin Paşa’nın hanedandan olan oğlu Damat Salih Paşa’yı bile idam ettirdiler. Sultan Reşat kukla gibiydi. Sıra Prens Said Hâlim Paşa’nın hem Hariciye Nâzırı ve hem de Sadrazam olarak tayinine gelmişti; onu da yaptırdılar. Dâhiliye Nâzırı Talat Bey’di; Enver Bey’e de ordunun bütün yetkileri verildi. 3. adam olan Cemal Bey’e ise, önce donanma ve sonra da Devletin Arab Eyaletlerinin idaresi verildi. İttihatçılar diktatörlüğü denilen bu çetede Ziya Gökalp de İttihat ve Terakki Partisi Genel Sekreteri vazifesini ifa ediyordu. Kelimenin tam anlamıyla bir diktatörlük söz konusuydu.

Mahmut Paşa’nın ketlinden 18 gün sonra 2. Balkan Harbi çıktı. Osmanlı Devleti Edirne ve Batı Trakya’yı geri aldı. Enver Bey, Temmuz 1913’de Edirne’ye girdi. 10.08.1913 tarihli Bükreş Muahedesi ile harp sona erdi. Artık Edirne fethi sarhoşluğunun da tesiriyle Osmanlı Devleti, İttihat ve Terakki Partisi Genel Başkanı ve Dâhiliye Nâzırı Talat Bey, ordudan tek sorumlu olan Yarbay Enver Bey (Ocak 1914’de Harbiye Nazırı olmuş ve sonra Naciye Sultan ile evlenerek Saray’a Damat olmuştur), Bahriye Nâzırı ve Suriye’deki 4. Ordu Kumandanı Cemal Bey’in elindedir. Cemal Paşa, Fransız âşığı ve diğerleri ise Alman hayranıdırlar. Said Hâlim Paşa ise, tam bir kukladır.

Orduyu kısa zamanda kısmen de olsa düzene sokan Enver Paşa, I. Cihan Harbinin patlak vermesinden de istifade ederek Eylül 1914’de Kapitülasyon denilen imtiyazları iptal etti. I. Cihan Harbi, Almanya, Avusturya, Bulgaristan ve sonra da Osmanlı Devleti’nin katıldığı İttifak Devletleri ile Rusya, İngiltere, Fransa, İtalya, Japonya, Sırbistan, Romanya, Belçika, Yunanistan, Portekiz ve Karadağ’dan oluşan İtilaf Devletleri arasında cereyan ediyordu. İngiliz ve Fransız kuvvetler, Eylül 1914’de Marne Muharebesinde müttefik kuvvetleri mağlup ettikten sonra, Osmanlı Devleti muhakemesiz bir şekilde harbe sokuldu. Tek sebep Enver-Talat ve Cemal Paşalar üçlüsü idi. Savaşa Almanlarla birlikte girmek üzere yayınladıkları talimatnameler bugün elimizdedir. Dolayısıyla bir asra yakındır, harbin resmi sebebi olarak gösterdikleri Osmanlı’ya sığınan iki Alman Harp gemisinin, Osmanlı’dan habersiz Karadeniz’e açılarak Rus limanlarını bombalaması ve bunun üzerine İtilaf devletlere ait kuvvetlerin de Osmanlı Devleti’ne harp açtıkları şeklindeki iddia, tamamen yalandır. Maalesef, Almanya ile yapılan gizli ittifaklar ve I. Cihan Harbine girmek kararı, Padişah, Sadrazam, Meclis ve Hükümetin haberi olmadan alınmıştır. 28 Temmuz 1914’de başlayan harbe Osmanlı Devleti 29 Ekim 1914’de katılmıştır. Neticesi herkesçe malumdur. Sadece Enver Paşa, liyakatsiz idaresi yüzünden Rus cephesinde 90.000 askeri Sarıkamış’ta şehit etmiştir. Ocak 1918 tarihli Amerika Başkanı Wilson’un 14 maddelik prensipleri, İttifak devletlerini mağlubiyete mahkûm etmiştir.

Ruslar işgal ettikleri (3.8.1915) Van Vilâyetini Ermenilere bırakıp çekilince, Ermeniler, asırlardır beraberce yaşadıkları Müslümanları kırmaya başladılar. Bunun üzerine 1915 Ermeni Tehciri diye bilinen ve ancak sonradan Ermeniler tarafından soykırım olarak gösterilen olay başladı. Osmanlı Devleti, kendi vatandaşı oldukları halde düşmanla birlikte hareket eden Doğu’daki 500.000 ermeniyi, Dâhiliye Nâzırı Talat Bey’in emri ve sadrazam Said Hâlim Paşa’nın tasdikiyle tehcire yani Kuzey Suriye ve Irak’a mecburi göçe zorladı. Yolda telef olanlar oldu. Ancak asla katliam yapılmadı. dersimiz.com

Bunu İttihatçıların zayıf siyasetleri ve en önemlisi de dindeki zaafları sebebiyle, Arabistan’da Şerif Hüseyin Paşa’nın başlattığı Arab İsyanı takip etti (Haziran 1916). 1913’de İttihatçıların takip ettiği Türkçülük siyaseti, Suriye’de Azım-zâdelerin başını çektiği Fransızlarla ittifak hareketini doğurdu. Neticede Osmanlı Devleti bütün cephelerde mağlup oldu. Bu acıya dayanamayan II. Abdülhamid, Şubat 1918’de vefat etti. Cihan Harbinin son günleriydi. Onu kardeşi ve padişah olan Sultan Reşat takip etti ve 4.7.1918 tarihinde o da 74 yaşında dünyaya gözlerini yumdu.

ZEVCELERİ: 1- Kâm-res Baş Kadın Efendi. 2- Dürr-i Adn İkinci Kadın Efendi. 3- Mihr-engîz İkinci Kadın Efendi. 4- Nâz-perver Üçüncü Kadın Efendi. 5- Dil-firîb 4. Kadın Efendi.

ÇOCUKLARI: 1- Mahmûd Necmeddin Efendi. 2- Ömer Hilmi Efendi. 3- Mehmed Zıyâaddin Efendi. 4- Refî’a Sultân .

Kaynak: Osmanlı Araştırmalar Vakfı

Döneminin Önemli Olayları:

27.04.1909 II. Abdülhamid’in tahttan indirilmesi.

V. Mehmed”in (Mehmed Reşad) Padişahlığı.

05.05.1909 Tevfik Paşa’nın istifası, Hüseyin Hilmi Paşa’nın sadareti.

28.12.1909 Hilmi Paşa’nın istifası, Roma Elçisi Hakkı Bey’in sadareti.

19.01.1910 Çırağan Yangını.

01.04.1910 Arnavutluk isyanı.

03.07.1910 Rumeli’de bulunan kilise ve okullarla ilgili kanunun kabulü.

29.07.1910 Bağdad demiryolu hakkında Osmanlı-İngiliz görüşmeleri.

19.08.1910 Bağdat ve İran demiryolları hakkında Alman-Rus Anlaşması.

03.1911 İtalya’nın Osmanlı Devletine harp ilânı.

Arnavutluk’daki Katoliklerin ayaklanması.

05.06.1911 Sultan Reşad’ın Rumeli gezisi.

06.1911 Arnavutluk isyanının bastırılması.

28.07.1911 İtalya’nın Trablusgarp ve Bingazi’den Osmanlı kuvvet ve yönetiminin çekilmesi hakkında ültimatomu.

23.08.1911 Fas hakkında Alman-Fransız anlaşması.

29.09.1911 Hakkı Paşa’nın istifası, Said Paşa’nın sadareti.

İtalya’nın Osmanlı Devleti’ne harp ilanı.

Babıâli’nin büyük devletlere başvurusu, Trablusgarp işine karışmamaları isteği.

01.10.1911 İtalyanların Trablusgarp ablukası.

23.10.1911 Rusların Boğazlar üzerinde istekleri.

31.10.1911 Babıâli’nin İngiltere’ye ittifak önerisi.

03.11.1911 Sırp-Bulgar ittifakı.

05.11.1911 İtalyanların Trablusgarp’ı ilhakı kararı.

04.12.1911 Türk-Bulgar sınır çatışması.

16.12.1911 Hükûmetin “Kanun-i Esasi”nin 35. maddesindeki değişiklik tasarısı.

25.12.1911 Trablusgarp işinde Rusya’nın arabuluculuk önerisi.

29.12.1911 Trablusgarp işinde Büyük devletlerin arabuluculuk önerisi.

30.12.1911 Hakkı Paşa’nın istifası, Said Paşa’nın sadareti.

01.01.1912 Said Paşa’nın yeniden sadareti.

18.01.1912 Mebusan Meclisi’nin dağıtılması.

18.04.1912 Yeni Mebusan Meclisi’nin açılması.

17.05.1912 İtalyanların Oniki Ada’yı ele geçirmesi.

10.06.1912 Arnavutluk ayaklanması.

09.07.1912 Harbiye Nazırı Mahmud Şevket Paşa’nın istifası.

17.07.1912 Said Paşa’nın istifası, Sadaretin Tevfik Paşa’ya önerilmesi.

18.07.1912 İtalyanların Çanakkale Boğazı’na saldırısı.

22.07.1912 Gazi Ahmet Muhtar Paşa’nın sadareti.

02.08.1912 Karadağ’lıların sınır üzerine saldırıları

08.10.1912 Balkan Harbi’nin başlaması.

15.10.1912 Osmanlı-İtalyan barışı (Ouchy Anlaşması)

29.10.1912 Gazi Ahmed Muhtar Paşa’nın istifası, Kamil Paşa’nın sadareti.

01.11.1912 Sürgünde bulunan Sultan Abdülhamid’in Selânik’den İstanbul’a nakli.

23.01.1913 İttihat ve Terakki’nin darbesi.

Kamil Paşa’nın azli, Mahmut Şevket Paşa’nın sadareti.

30.05.1913 Balkan Harbi’nin sona ermesi. (Londra barışı)

11.06.1913 Şevket Paşa’nın öldürülmesi, Halim Paşa’nın sadarete geçmesi.

İttihat Terakki’nin güçlü iktidar dönemi.

21.07.1913 İkinci Balkan Harbi, Edirne’nin düşmandan alınması.

14.12.1913 Alman Askeri Islahat Heyeti’nin İstanbul’a gelmesi.

08.02.1914 Doğu Anadolu hakkında Osmanlı-Rus Anlaşması.

15.02.1914 Alman-Fransız anlaşması.

Osmanlı ülkesindeki çıkar alanlarının belirlenmesi.

06.03.1914 Güneybatı Anadolu hakkında İngiliz-İtalyan anlaşması.

14.04.1914 Padişah tarafından Meclis-i Mebusan’ın yeniden açılışı.

25.04.1914 Doğu Anadolu’ya gelecek iki yabancı müfettişin sözleşmelerinin imzalanması.

15.06.1914 Anadolu’da İngiliz-Alman çıkarlarını tespit eden anlaşma.

28.06.1914 Avusturya Veliahdı Arşıdük Ferdinand’ın Saray Bosna’da öldürülmesi.

28.07.1914 Avusturya’nın Sırbistan’a harp ilanı.

01.08.1914 Almanya’nın Rusya’ya harp ilanı.

02.08.1914

Osmanlı-Alman anlaşması, Osmanlı seferberliği.

Meclisi Mebusan’ın süresiz kapatılması.

03.08.1914 Almanya’nın Fransa’ya harp ilanı.

10.08.1914 Almanya’dan satın alınan, Goben (Yavuz) ve Breslo (Midilli) gemileri Boğazlarda.

05.09.1914 Kapitülasyonların kaldırılması kararı.

09.09.1914

Alman harp gemilerinin Osmanlı Donanmasına katılması.

Amiral Suşon’un Osmanlı Donanma komutanı olması.

27.10.1914

Osmanlı Donanması’nın Karadeniz’e çıkışı.

Ruslarla çatışma.

02.11.1914 Rusya’nın Osmanlı Devleti’ne harp ilanı.

05.11.1914 İngiltere ve Fransa’nın Osmanlı Devleti’ne harp ilanı, İngiltere’nin Kıbrıs’ı ilhakı.

06.11.1914 Rus Donanmasının Karadeniz limanlarını topa tutması.

11.11.1914 Osmanlı İmparatorluğu’nun I. Dünya Harbi’ne girmesi.

23.11.1914 “Cihad-ı Ekber” kararı ve ilanı.

18.12.1914 Sarıkamış harekâtı.

04.01.1915 Türk Ordusu Romanya’da.

11.01.1915 Yeni Osmanlı-Alman anlaşması.

03.02.1915 Türk Kuvvetleri Süveyş kanalında.

19.02.1915 Çanakkale’ye ilk düşman saldırısı.

25.02.1915 Çanakkale’ye ikinci deniz saldırısı.

02.03.1915 Çanakkale’ye üçüncü deniz saldırısı.

04.03.1915 Çanakkale’ye çıkan İngiliz müfrezesinin geri püskürtülmesi.

06.03.1915 İngiliz ve Fransız ortak donanmasının Çanakkale tabyalarına denizden saldırısı.

18.03.1915 Çanakkale Zaferi.

28.03.1915 İngiliz Donanmasının İzmir’i bombalaması.

12.04.1915 Şuabiye (Irak) yenilgisi.

15.04.1915 Van’da Ermeni ayaklanması.

17.04.1915 Şidak’da Ermeni ayaklanması.

18.04.1915 Bitlis’de Ermeni ayaklanması.

20.04.1915 Van şehir içinde Ermeni ayaklanması.

25.04.1915 İngiliz ve Fransız kuvvetlerinin Gelibolu kıyılarına asker çıkarmaları. (Gelibolu harekât ve muharebelerinin başlaması)

09.05.1915 Gelibolu’da çetin muharebeler.

19.05.1915 Arıburnu muharebeleri.

02.06.1915 Ermenilerin harp ve harekât sahasından çıkarılmaları kararı.

08.08.1915 Conkbayırı muharebeleri.

09.08.1915 Mustafa Kemal’in Anafartalar Grup komutanlığı ve Conkbayırı’nı alarak İngilizleri Tuzla gölüne sürmesi, kesin mağlubiyetleri.

19.08.1915 İtalya’nın Osmanlı Devleti’ne harp ilanı.

06.09.1915 Osmanlı-Bulgar anlaşması.

21.10.1915 Osmanlı İmparatorluğu’nun topraklarının taksimi hakkında anlaşmaların başlaması.

20.12.1915 Düşmanın Gelibolu’dan (Çanakkale) çekilmeye başlaması.

03.01.1916 Sayks-Piko Anlaşması (Anadolu’nun taksimi)

09.01.1916 Düşmanın Çanakkale cephesinden çekilmesi.

01.02.1916 Veliahd Yusuf İzzeddin Efendi’nin intiharı.

27.06.1916 Mekke Şerifi Hüseyin’in isyanı.

02.06.1916 Rusların Karadeniz illerini işgali.

07.1916 Rusların Gümüşhane ve Erzincan’ı işgali.

30.08.1916 Osmanlı Devleti’nin Romanya’ya harp ilanı.

20.10.1916 Gizli taksim anlaşmalarına İtalya’nın katılması.

02.11.1916 Babıâli’nin Paris ve Berlin andlaşmalarının kaldırması.

03.11.1916 Mustafa Kemal’in Vestan’ı Ruslar’dan geri alışı.

07.12.1916 İngiltere’nin Türkiye’yi yok etme kararı.

12.12.1916 Osmanlı ve Müttefiklerinin barış önerileri.

03.02.1917 Said Halim Paşa’nın istifası, Talat Paşa’nın sadareti.

11.03.1917 Bağdad’ın düşman eline geçmesi.

03.1917 Rusya’da devrim ve ayaklanmalar.

04.1917 Amerika’nın İtilâf Devletleri yanında harbe katılması.

01.07.1917 Yunanistan’ın Osmanlı ve Müttefiklerine karşı harp ilânı.

07.11.1917 Aile kararnamesi’nin kabulü.

08.11.1917 Güney cephesinde geri çekilme.

11.1917 Rusya’da Bolşevik iktidarı.

04.12.1917 Osmanlı-Rus ateşkesi.

15.12.1917 Brest-Litovsk görüşmelerinin başlaması.

10.02.1918 II. Abdülhamid’in ölümü.

12.02.1918

Doğu Anadolu’da ordunun ilerlemesi.

Rusların işgal bölgelerinden çekilmeleri.

13.02.1918 Erzincan’ın kurtuluşu.

24.02.1918 Trabzon’un kurtuluşu.

27.02.1918 Kars, Ardahan ve Batum’un geri alınması.

03.03.1918 Brest-Litovsk barış antlaşması.

13.03.1918 Erzurum’un kurtuluşu.

07.04.1918 Van’ın kurtuluşu.

03.07.1918 V. Mehmed Reşad’ın ölümü.

VI. Mehmed Vahdettin’in Padişah oluşu.

MEHMET REŞAT HAYATI PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ

Mehmet Reşat Hayatı Kısa

Babası: Sultan Abdülmecid

Annesi: Gülcemal Kadın Efendi

Doğumu: 2 Kasım 1844

Vefatı: 3 Temmuz 1918

Saltanatı: 1909 – 1918 (9 Sene)

Beşinci Mehmed Reşad İstanbul’da doğdu. Orta boylu, mavi gözlü ve beyaz tenli idi. Şiirle de meşgul oldu. Fakirlere ve hastalara çok yardım ederdi. Tarih kitaplarını okumaktan zevk alırdı. Çok kuvvetli bir hafızaya sahipti. Babası onun tahsiline çok ehemmiyet verdi. Daha ziyade şark ilimleri ile meşgul oldu. dersimiz.com

Sultan, Devrinde idareye hiç tesiri olmuyordu. Daha ziyade devlet paşaların ellerindeydi. Meşrutiyet ilân edilmiş ve Meclis-i Mebusan kararı müessir olarak bulunuyordu. Bu devirde 1910 senesinde Arnavutluk isyanı bastırıldı. 1912’de Balkan Harbi başladı. 1914’de Almanların safında, Birinci Dünya Savaşına girildi. 1915’de Müttefikler hemen bütün taarruzları durdurdu. İngilizler ve Fransızlar Çanakkale’de 130.000 kayıp verdiler. 1916’da Çanakkale’yi geçemeyeceklerini anlayan İngiliz ve Fransız kuvvetleri çekildiler. 1917’de yapılan antlaşma ile Rusya, Kars, Batum ve Ardahan’dan çekildi.

1918 senesinin Temmuz ayında Beşinci Mehmed Reşad vefat etti. Vefatında 73 yaşını geçiyordu. Eyüp Sultan’daki türbesine gömüldü. (Allah rahmet eylesin.)

Erkek Çocukları: Mehmed Necmeddin, Mehmed Ziyaeddin, Ömer Hilmi.

Kız çocuğu olmamıştır.

2. MAHMUT KISA ÖZET PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ

2. Abdülhamit Hayatı

Babası: Sultan Abdülmecid

Annesi: Tirimüjgân Sultan

Doğum Tarihi: 21 Eylül 1842

Padişah Olduğu Tarih: 31 Ağustos 1876

Tahttan İndirildiği Tarih: 27 Nisan 1909

Vefatı: 10 Şubat 1918

Saltanatı: 1876 – 1909 (33 Sene)

Sultan Abdülhamid Hân, Osmanlı Padişahları arasında en uzun süre tahtta kalanlardan biridir; Osmanlı Devleti’ni yakından ilgilendiren çok önemli olayların saltanatında meydana geldiği nadir padişahlardandır ve en önemlisi de hakkında en çok eser bulunan bir devlet adamıdır. Bir iki sayfada onun şahsiyetini ve devrindeki olayları özetlemek mümkün değildir. Bu sebeple sadece bazı olayların ana hatlarını vermeye çalışacağız.

II. Abdülhamid, I. Abdülmecid’in 4. Kadınefendisi olan Çerkez asıllı Tîr-i Müjgan Kadınefendi’den Çırağan Sarayında Eylül 1842 yılında dünyaya gelen oğludur. 10 yaşında annesini kaybeden Abdülhamid, manevi annesi Başikbal Perestû Hanımefendi’nin terbiyesi altında büyümüştür. 28 yıl II. Abdülhamid’in valide sultanlığını ifa etmiştir.

Milletin Sultan Hamid dediği II. Sultan Abdülhamid, şehzâdeliğinin ilk günlerinde musiki dersleri almış; 1850’den itibaren devrinin âlimlerinden hat, Arapça, Farsça, Osmanlı Edebiyatı ve diğer İslami İlimleri ders almıştır. Özellikle hadisten Buhari okuyan Abdülhamid, devrin Maarif Bakanından politika ve iktisat, Vak’anüvis Lütfi Efendi’den Osmanlı Tarihi derslerini dinlemiştir.

Kendinden önceki padişahlardan farklı olarak, Şâzelî tarikatına intisap eden Abdülhamid, 1879’dan itibaren Kadiri tarikatının derslerini almaya başlamış ve ömrünün sonlarına doğru Nakşibendi tarikatına da intisap eylemiştir.

Bu bir kaç satırlık bilgiden anlaşılacağı üzere, Sultan Abdülhamid Han, bütün hayatını tam bir İslâm âlimi ve siyaset ve devlet adamı olmaya vermiştir. Amcası Abdülaziz zamanında ziyaretlerde ve seyahatlerde bulunan Abdülhamid, Fransız İmparatoriçesi, Avusturya Kralı, Prusya Veliahdı, Galler Prensi, Fransa Prensi, Şeyh Şâmil ve Emir Abdülkadir gibi, batılı ve doğulu devlet adamlarıyla tanışmış ve onlardan istifade etmesini bilmiştir. Babasının tabiriyle kuşkulu ve sükûtî oğul olan Abdülhamid, kurulduğu yıl Yeni Osmanlılar Cemiyetine girmiş ve ancak gayelerinin bozuk olduğunu anlayınca ayrılmıştır.

Hayat tarzı itibariyle Sultan Abdülaziz’e benzeyen, şarklı, tam bir Osmanlı ve tam bir Müslüman Türk olan Abdülhamid Han, takva ve dindarlığı sebebiyle halk arasında veliyullah olarak bilinmiştir. Dedesi II. Mahmut’a ve Reşit Paşa’ya hayran olduğu ifade edilen II. Abdülhamid, babası I. Abdülmecid ile ağabeyi Murad’ın alafranga hayatının devlete ve millete zarar verdiğine inanıyordu. 31 Ağustos 1876’da, akıl hastası olan V. Murad’ın yerine, Mithat Paşa ve Mütercim Rüştü Paşa’yı ikna ederek Osmanlı tahtına oturan II. Abdülhamid, dış ve iç düşmanların bütün gayretlerine rağmen, 27 Nisan 1909 yılına kadar Osmanlı tahtında oturmayı başarmıştır. dersimiz.com

II. Abdülhamid’in saltanat yıllarını ikiye ayırmak ve meseleleri ona göre değerlendirmek şarttır:

BİRİNCİ SALTANAT DEVRİ (31.8.1876-13.2.1878); MİDHAT PAŞA VE EKİBİNİN İDAREYİ ELİNDE TUTTUĞU ÇÖKÜŞ YILLARI

II. Abdülhamid, Mithat Paşa ve ekibini taltif ederek tahta çıkmış ve maalesef Meclis-i Mebusan’ın kapatıldığı Şubat 1878’e kadar da, idarede hep onların sözleri geçerli olmuştur. Neticede bu bir buçuk yıl kadar zaman, Osmanlı Devleti’nin çöküş ve hatta yıkılış yılları olmuştur. Rus askerlerinin Yeşilköy’e kadar geldiği bu acılı günlerin faturasını II. Abdülhamid’e yüklemek çok büyük hata olacaktır. Bu devrenin en önemli olaylarını şöylece özetlemek mümkündür:

Mithat Paşa ve Rüştü Paşaların meşrutiyetle alakalı şartlarını kabul ederek II. Sultan Abdülhamid Hân unvanını alan Sultan Abdülhamid, Aralık 1876’da Mithat Paşa’nın entrikalarından bıkarak istifa eden Rüştü Paşa’nın yerine Mithat Paşa’yı sadrazamlığa getirdi. Osmanlı Devleti tam bir isyan ülkesi haline gelmiş ve bu durum açık denizlere girmek isteyen Rusya’nın iştahını açmış olmasından dolayı, Düvel-i Muazzama, İstanbul’da Tersane Konferansını tertip etmişlerdir. İngiliz baş murahhası ve Türk dostu olan Lord Salisbury ısrarla Rus-Osmanlı savaşına taraftar olmadıklarını söylemesine ve Rus Çarı II. Aleksandr da, barışçı bir tavır izlemesine rağmen, Mithat Paşa, padişahla münakaşayı bile nazara alarak Rusya’ya harp ilan edilmesini savunmuştur. Mithat Paşa ile aynı fikirde olanlar, sadece Rusya’daki Panslavistlerdi.

Böyle bir dönemde, Osmanlı Devleti Mithat Paşa ve ekibinin ısrarıyla, 23 Aralık 1876 tarihinde I. Meşrutiyet’i (Taclı Meşrutiyet veya 93 Meşrutiyeti de denmektedir) ilan etti ve temel itibariyle 1960 yılına kadar yürürlükte kalacak olan ilk yazılı Anayasasını yani Kanun-ı Esasi’yi ilan etti. Bundan cesaret alan, Mithat Paşa ve ekibi, ordunun harp istediğini, Rusya’nın yenileceğini ve İngiltere’nin Osmanlı Devleti’nin yanında harbe katılacağını iddia ederek, harp ilanına karşı olanları vatan haini ilan ettiler. II. Abdülhamid bunlardan hiç birini kabul etmiyordu ve ancak çaresizdi. Harp tekliflerini incelemek üzere Ocak 1877’de toplanan Meclis-i Mebusan’ın 240 üyesinden 60’ı gayr-i Müslim idi. Karar, harp ilanının lehine çıktı ve Osmanlı Devleti’ni yıkılışa götüren bu karar, Rusya ile Osmanlı Devleti’nin baş başa kalmasına sebep oldu. Memleketin felakete gittiğini gören II. Abdülhamid, Mithat Paşa’yı Şubat 1877’de azletti ve sürgün etti. Bu arada Düvel-i Muazzama, evvela büyükelçilerini İstanbul’dan çektiler ve sonra da Mart 1877’de Londra Protokolünü imzaladılar. Tersane Konferansından daha hafif teklifler ihtiva eden bu konferansı, Rus Çarı kabul etti ve sadece harp isteyen aşırı milliyetçileri teskin için Karadağ’a Nikşi Kazasının bırakılmasını istedi. Bunu Kanun-ı Esasi’ye aykırı bularak reddeden Bâb-ı Âli, Nisan 1877’de büyük Rus-Osmanlı Savaşının yani halkın ifadesiyle 93 Harbi’nin başlamasına yol açtı. Fiilen Haziran 1877’de başlayan bu harp Ocak 1878’de Osmanlı Devleti’nin her şeyini kaybetmesiyle sonuçlandı. 93 felâketi, Şubat 1878’de Meclis-i Mebusan’ın kapatılmasını ve II. Abdülhamid’in ikinci saltanat devresinin başlamasını netice verdi. Tarihçilere göre bu bir buçuk yıllık devreden II. Abdülhamid sorumlu değildi.

II. ABDÜLHAMİD’İN İKİNCİ SALTANAT DEVRESİ=ŞAHSİ İDARE DEVRİ (13.2.1878-27.4.1909):

30 yıl kadar süren bu devreye, II. Abdülhamid’in şahsî idare devri veya muhaliflerinin ve maalesef Cumhuriyet dönemi tarihçilerinden bir çoğunun ifadesiyle istibdat devri (devr-i istibdâd) denmektedir. Bilançoları çok ağır olan 93 felâketinin devleti yok edeceğini gören basiretli devlet adamı II. Abdülhamid, Meclis-i Mebusân’ın bağımsız Ermenistan, Pontus ve Kürdistan gibi devletlerin kurulmasını tartıştığını görünce, 13.2.1878’de Meclis’i fesh etti. Alman Devlet Adamı Bismark, “bir devlet millet-i vâhideden mürekkep olmadıkça, meclisin faydadan ziyade zarar vereceğini” ifade ederek tasvip etti. Rus Çarı zaten memnundu. Durumdan rahatsız olan İngiltere, V. Murad’ı padişah ve Mithat Paşa’yı sadrazam yapmak için Genç Osmanlılardan Ali Suavi’yi tahrik ederek, tarihe Çırağan Baskını veya Ali Suavi Vakası olarak geçen elim olayı patlattı. Arkasında, İngiliz Büyükelçisi Lord Elliot ve yerine gelen Lord Layard ile Ali Suavi’nin İngiliz ajanı olan hanımı Mary vardı. 23 ihtilâlcinin ölümü ile sonuçlanan bu sonuçsuz darbe, II. Abdülhamid’i hafiye denilen gizli teşkilâtını kurarak daha sıkı idareyi ele almasına mecbur etti.

İç buhranlarla perişan olan ve her iki cephede de mağlup duruma düşen Osmanlı Devleti, Yeşilköy’e kadar gelen Ruslarla, İntihar Antlaşması denilebilecek olan 3.3.1878 tarihli Ayastafanos Muahedesini imzaladı. Ancak düvel-i muazzama denilen İngiltere, Fransa ve Avusturya yani Almanya’nın bundan rahatsız olmaları üzerine, 4,5 ay sonra bu antlaşma yok sayıldı ve 13.7.1878’de Berlin Muahedenamesini imzalayarak varlığını 30-40 yıl daha uzatmış oldu. Berlin Muahedenamesi de, Osmanlı Devleti’ni, Romanya, Sırbistan ve Karadağ’a tam istiklâliyet vererek Avrupa’dan tasfiye ediyordu. Bosna-Hersek Eyaleti Avusturya’ya verilirken, otonom bir Bulgaristan Prensliği kuruluyordu. Karadağ’a bir kaza bırakmamak uğruna, devlet, Avrupa’dan siliniyordu.

Berlin Muahedenamesinden cesaret alan Ermeniler, 1895-1896 yıllarında Doğu Anadolu’da katliamlara ve bağımsız bir Ermenistan kurma teşebbüslerine giriştiler. II. Abdülhamid, teşkil ettiği Hamidiye Alayları ile bu tehlikeyi bertaraf etti ve dahi denecek kadar mükemmel olan dış politikasıyla, büyük devletlerin işe karışmasına mani oldu. Ermeni isyanlarına karşı sert tedbirler alan II. Abdülhamid, Ermeniler tarafından Kızıl Sultan diye anılmaya başlandı. İttihatçılar ve Cumhuriyet dönemindeki sözüm ona bazı aydınlar da, aynen Ermeniler gibi, bu unvanı kullanmaya devam etti. Ermenilerle ilgili batılı devletlerin baskılarını, imtiyaz ve maddi menfaat gibi her çeşit imkânı kullanarak durdurdu ve İngiltere bu diplomatik girişimler üzerine Çanakkale Boğazına kadar getirdiği Akdeniz filosunu geri çekti.

Ermenilerden bir netice alamayan İngiltere, dış borç batağına sapladığı Hıdiv İsmail Paşa’dan Süveyş Kanalı tahvillerini de satın aldı. Bunun üzerine Mısır’a baskı yapmaya başladı. 1879’da Hıdivin azledildiği Mısır, yine sükûn bulmadı. İngilizlerin Mısır’a hücum etmesi üzerine, II. Abdülhamid’in Mısır’a başbakan tayin ettiği Arabî Paşa’ya bağlı ordu Eylül 1882’de İngilizlere yenildi. Artık Mısır, fiilen İngiliz işgali altındaydı.

Bu arada büyük devletlerin tahriki ile iyice şımaran Yunanistan, Epir (Yanya) ve Girit Eyaletlerine göz dikerek Osmanlı Devleti’ne harp ilan etti. Ancak Osmanlı orduları Yunanlıları bir kaç defa mağlup ettikten sonra Atina’ya kadar yaklaştılar. Yunanistan’ın sulh talebi üzerine, araya yine büyük devletler girdi ve son söz yine onların oldu. Aralık 1897’de imzalanan İstanbul Antlaşmasına göre, Tesalya geri veriliyor ve Girit’e muhtariyet tanınıyordu.

İçte ve dıştaki bütün sıkıntılara, Ermenilerin püskürtülmesi ve Yahudilere Filistin’de arazi verilmeyerek geri çevrilmeleri sebebiyle bütün Batılı devletlerin ve lobilerin aleyhteki faaliyetlerine rağmen, II. Abdülhamid, hiç bir zaman vazgeçmediği ittihat-ı İslâm (İslâm Birliği) siyaseti sebebiyle halkı tarafından sevildi ve tutuldu. Neticede Devleti de ayakta durdurdu. 1902-1903 yıllarında Vilayet-i Selâse denilen Kosova (Üsküp merkezli), Selanik ve Manastır çevrelerinde, Makedonya İhtilâli başladı ve yine büyük devletler araya girerek Osmanlı Devleti’ne baskı yapmaya başladı. Ermeni komitacıları ve milletlerarası siyonizmin temsilcileri, davalarına engel gördükleri II. Abdülhamid’i yok etmek üzere, terörist Belçikalı Jorris ile anlaştılar. 21 Temmuz 1905’de Cuma Selamlığında patlayan bomba, Padişahı yok etmek için patlatılmıştı; ama Allah korudu. İngilizler de boş durmuyordu; 1905’de Yemen’de isyan çıkardıkları gibi, II. Abdülhamid’in Akabe Kasabasına asker göndermesine müsaade etmek istemeyen İngiltere ile de savaş için burun buruna gelindi. İngilizlerin altın verdiği Arap kabileleri Osmanlı ordusuna saldırdı ise de bunlar bertaraf edildi. İngilizler Hicaz demiryolu ile Bağdat demiryolunun acısını böylece çıkarmak istiyorlardı. Neticede Tâbe ve Akabe arasındaki sınır, Mısırlı ve Osmanlı subayları tarafından yeniden çizildi. dersimiz.com

Dış ve iç baskılara rağmen 30 yıl Osmanlı Devleti’ni büyük sıkıntılarla ayakta tutan II. Abdülhamid, bu idareyi devam ettirmek için bazı zorlayıcı tedbirlere baş vurmak mecburiyetinde kalmıştı. Ancak bundan da önemlisi, Ermeni ve Yahudi meselesi yüzünden bütün basın ve Avrupa kamuoyu tamamen aleyhine geçmişti. Bu aşırı propagandalara rağmen, Müslüman halk, veli bildiği Padişaha itaat etmeyi ibadet telakki ediyordu. Ancak menfi güçlerin tahriki ile genç aydınlar ve askerler arasında, 93 felaketi ile memleketi sürüklediği uçurum unutularak, körü körüne bir Mithat Paşa hayranlığı yeniden başlamıştı. Yeni Osmanlılar veya Genç Türklerin fikirleri yeniden dirildi. 1890 yılında bir kısım Harbiye ve Askerî Tıbbıye talebelerinin teşebbüsü ile gizlice kurulan İttihat ve Terakki Cemiyeti, II. Abdülhamid’in azlini gaye edinen bir hareket idi ve asker siyasete yine karıştırılmıştı. Ermenilerin ortaya attığı Kızıl Sultan iftirası, bunlar tarafından da kullanılmaya başlandı. Daha sonra anlatacağımız gibi, İttihatçı Prens Sabahaddin Bey, Abdülhamid’in Ermeni katili olduğunu söyleyecek kadar azıttı. III. Ordudaki Talat Bey, Enver Bey, Niyazi Bey ve benzeri genç subayları da arasına katan İttihat ve Terakki Cemiyeti, kazandığı gücü teröre transfer edecek kadar dengeyi kaybetti. Hareketlerine karşı koyanlara mürteci damgasını vuran İttihat ve Terakkiciler, II. Abdülhamid’e temel hükümleri zaten yürürlükte olan Kanun-ı Esasi’yi tamamen yürürlüğe sokmak ve Meclis’i açmak üzere baskı yaptılar. 23 Temmuz 1908’de II. Meşrutiyet ilan edildi. Bu iç kargaşadan istifade eden Bulgaristan ve Bosna-Hersek Osmanlı Devleti’nden ayrıldı ve İttihatçıların ittihat-ı anasır fikrinin ilk acı meyvesi bu oldu. İttihatçıların basiretsizlikleri yüzünden, 240 üyeli meclisin sadece 140’ı Türk olmak üzere Meclis-i Mebusân 17 Aralık 1908’de açıldı. Azınlıklar, demokrasi geldi diye devlete bağlanmadılar ve bilakis devlete isyan etmeye başladılar. Müslümanların kanına giren Sırplar, Bulgarlar, Ermeniler ve benzeri azınlıklar için af ilan edildi. İstanbul’da Ermeni ihtilâli yapıldı; ama suçlu Müslümanlar oldu. Bunu fırsat bilen İngilizler ve diğer Osmanlı düşmanları, Üçüncü Ordudan İstanbul’a sevk edilen avcı taburları tarafından 31 Mart Vakası denilen ihtilali çıkardılar. Asker ve bunlara katılan hamallar gibi sıradan insanlar, şeriat elden gidiyor diyerek devlete karşı ayaklandılar. İttihatçıların hem Abdülhamid’den kurtulmak ve hem de muhaliflerini ve samimi dindarları ezmek için tertip ettiği bu olay, İstanbul’a gelen Hareket Ordusu tarafından kanlı bir şekilde bastırıldı.

Neticede Meclis’i toplayan İttihatçı Talat Bey, 27 Nisan 1909 tarihinde, silah tehdidi altında Meclisten hal’ kararını çıkardı ve içinde hiç Müslüman Türk bulunmayan dört kişilik heyetle (Yahudi Emanuel Karaso, Ermeni Komitecisi Aram Efendi, Arnavut Esad Toptani Paşa ve Gürcü Arif Hikmet Paşa) hal’ kararını II. Abdülhamid’e tebliğ ettirdi. Böylece Osmanlı Devleti’nin yıkılış trendi, maalesef hız kazanmıştı.

KADIN EFENDİLERİ: 1- Nâzik-edâ Baş Kadın Efendi.; 2- Bedr-i Felek Baş Kadın Efendi; Sâfi-nâz Nur-efzûn 2. Kadın Efendi; 4- Bîdâr 2. Kadın Efendi; 5- Dilpesend 3. Kadın Efendi; 6- Mezîde Mestân 3. Kadın Efendi; 7- Emsâl-i Nûr 3. Kadın Efendi; 8-Ayşe Dest-i Zer Müşfika (Kayıhân) 4. Kadın Efendi. İKBALLERİ: 9- Sâz-kâr Hanımefendi; Baş ikbal; 10- Peyveste Hanımefendi; İkinci İkbaldir; 11-Fatma Pesende Hanımefendi; Üçüncü İkbal; 12- Behîce (Maan) Hanımefefendi; Dördüncü İkbâl; 13- Sâliha Nâciye Hanımefendi; 4. İkbal. GÖZDELER: 14- Dürdâne Hanım; Baş Gözde; 15- Câlibos Hanım; 2. Gözde; 16- Nazlıyâr Hanım; 3. Gözde

ÇOCUKLARI: 1- Mehmed Selim Efendi; 2- Mehmed Abdülkadir Efendi; 3- Ahmed Nuri Efendi; Ulviyye Sultân; 5- Nâile Sultân; 6- Zekiyye Sultân; 7- Fatma NâimeSultân; 8- Seniyye Sultân; 9- Senîha Sultân; 10-Şâdiye Sultân. 11- Hamîde Ayşe Sultân (Babam Sultânhamid adlı kitabın yazarı). 12- Refî’a Sultân; 13- Hatice Sultân. 14- Aliyye Sultân; 15- Cemîle Sultân; 16- Sâmiye Sultân. 17- Mehmed Burhânüddin Efendi. 18- Abdürrahim Hayri Efendi. 19- Ahmed Nureddin Efendi. 20- Mehmed Bedreddin Efendi. 21- Mehmed Âbid Efendi .

Kaynak: Osmanlı Araştırmalar Vakfı

Döneminin Önemli Olayları:

31.08.1876 V. Murad”ın tahttan indirilmesi.

II. Abdülhamid”in Padişah olması.

07.09.1876 Sultan Abdülhamid’in kılıç alayı.

14.09.1876 Batılı Devletlerin, 4 Eylül’de Osmanlı Devleti’nin Sırbistan ile ilgili şartlarını reddetmeleri.

29.10.1876 Sırp Ordusu’nun mağlup edilmesi.

31.10.1876 Rusların Babıâli’ye verdikleri ültimatom: “Sırbistan ve Karadağ hareketini durdurun”.

04.11.1876 Şark meselesinin halledilmesi için Rusya ve Batılı Devletlerin İstanbul’da bir konferans toplanması teklifleri.

Kanunî Esasi’yi hazırlamak üzere 28 kişilik bir komisyonun kurulması.

19.12.1876 Rüştü Paşa’nın istifası, Mithat Paşa’nın ikinci sadareti.

23.12.1876 Tersane Konferansı (İstanbul Konferansı).

Birinci Meşrutiyetin ilanı.

1876 Kanuni Esasi’nin (İlk Anayasa) ilanı.

21.08.1877 Süleyman Paşa’nın Şipka taarruzu.

17.09.1877 Gazi Osman Paşa’nın Plevne’yi müdafaa etmesi.

15.10.1877 Süleyman Paşa’nın Balkan Orduları komutanlığına getirilmesi.

11.01.1878 Ethem Paşa’nın azli, Ahmet Hamdi Paşa’nın sadareti.

20.01.1878 Rusların Edirne’ye girmeleri.

31.01.1878 Rusların İstanbul’a yönelmelerine engel olmak için mütareke isteği ve Edirne mütarekesi.

04.02.1878 Ahmet Hamdi Paşa’nın azli, Ahmet Vefik Paşa’nın (Başvekil) ünvanıyla ilk sadareti.

13.02.1878 İlk Meclisi Mebusan’ın tatili. (Birinci Meşrutiyet’in sonu)

03.03.1878 Rusların Ayastefanos (Yeşilköy) yakınlarına gelmeleri nedeniyle Ayastefanos Mütarekesi’nin imzalanması.

18.04.1878 Vefik Paşa’nın azli, Mehmet Sadık Paşa’nın Başvekil olması.

20.05.1878 Ali Suavi olayı (Çırağan vakası)

28.05.1878 Sadık Paşa’nın azli, Mütercim Rüştü Paşa’nın sadareti.

04.06.1878 Osmanlı-İngiliz ittifakı. (Kıbrıs Andlaşması) Kıbrıs’ın İngilizlere kiralanması.

13.07.1878 Berlin andlaşması.

Uluslararası 2. büyük kongre.

Osmanlı İmparatorluğu için “Şark Meselesi”nin başlaması.

14.07.1878 Rüştü Paşa’nın azli, Esat Saffet Paşa’nın sadareti.

Avusturyalıların Bosna-Hersek’i işgali.

04.12.1878 Saffet Paşa’nın azli, Hayreddin Paşa’nın sadareti.

21.04.1879 Avusturya ile Bosna-Hersek anlaşması.

29.07.1879 Hayreddin Paşa’nın azli, Ahmet Arifi Paşa’nın sadareti.

18.10.1879 Ahmet Arifi Paşa’nın azli, Küçük Said Paşa’nın sadareti.

09.06.1880 Said Paşa’nın azli, Mehmet Kadri Paşa’nın sadareti.

11.09.1880 Mehmet Kadri Paşa’nın azli, Said Paşa’nın sadareti.

12.05.1881 Fransa’nın Tunus’u işgali.

27.06.1881 Mithat Paşa’nın yargılanması.

02.07.1881 Teselya ve Narda kazasının Yunanistan’a terki.

20.12.1881 “Muharrem Kararnamesi”nin ilanı ve Duyun-ı Umumiye’nin kuruluşu.

02.05.1882 Said Paşa’nın azli, Abdurrahman Nurettin Paşa’nın sadareti.

10.07.1882 Abdurrahman Nurettin Paşa’nın istifası.

11.07.1882 İngiliz Donanması’nın İskenderiye’yi bombalaması, Mısır sorunu.

12.07.1882 Said Paşa’nın üçüncü sadareti.

30.07.1882 Said Paşa’nın azli, Ahmet Vefik Paşa’nın sadareti.

03.12.1882 Ahmet Vefik Paşa’nın azli, Said Paşa’nın dördüncü sadareti.

28.06.1884 Bestekâr Hacı Arif Bey’in ölümü.

18.09.1885 Doğu Rumeli vilayetinin Bulgaristan ile birleşmesi.

24.09.1885 Said Paşa’nın azli, Kamil Paşa’nın sadareti.

19.10.1885 Sırp-Bulgar çatışması ve Bükreş andlaşması.

21.01.1886 Yunanistan’ın Girid Adası’nı kendine bağlama teşebbüsü.

02.12.1888 Ünlü vatan şairi Namık Kemal’in ölümü.

01.04.1891 Ahmet Vefik Paşa’nın ölümü.

04.09.1891 Kamil Paşa’nın azli, Ahmet Cevat Paşa’nın sadareti.

11.05.1895 3 Devlet tarafından Babıâli’ye memorandum verilmesi.

08.06.1895 Memorandum’un Padişah tarafından reddedilmesi.

Cevat Paşa’nın azli, Said Paşa’nın beşinci sadareti.

30.09.1895 Memorandumun reddine karşı olan Ermeni komitecilerin Babıâliye yürümeleri.

30.10.1895 Ermeni isyan ve terör hareketleri.

01.10.1895 Said Paşa’nın azli, Kamil Paşa’nın sadareti.

07.10.1895 Kamil Paşa’nın azli ve İzmir’e vali olması.

Halil Rıfat Paşa’nın sadareti.

26.08.1896 “Banka Olayı” Ermenilerin Osmanlı Bankası baskınları.

18.04.1897 Yunanistan’a harp kararı – Türk zaferleri.

04.12.1897 Osmanlı-Yunan barışı.

18.12.1897 Girid’in bağımsızlığı.

1899 Alman İmparatoru Wilhelm’in Osmanlı ülkesini ziyareti.

05.04.1900 Plevne kahramanı Gazi Osman Paşa’nın ölümü.

29.10.1900 Azerbaycan okullarında Türk dili yasağının kaldırılması.

05.11.1901 Fransız Donanması’nın Midilli’ye asker çıkarması.

09.11.1901 Sadrazam Halil Rıfat Paşa’nın ölümü.

18.11.1901 Said Paşa’nın altıncı sadareti.

04.02.1902 Paris’te Prens Sabahaddin başkanlığında Mülteciler Kongresi’nin toplanması.

14.01.1903 Said Paşa’nın azli, Mehmet Ferid Paşa’nın sadareti.

02.08.1903 Makedonya ihtilâlinin yayılması.

25.10.1903 Makedonya ıslahatı.

29.08.1904 Eski padişah V. Murad’ın ölümü.

21.07.1905 Yıldız Hamidiye Camii önünde, Abdülhamid’e suikast girişimi. (Bomba Olayı)

26.12.1905 Midilli ve Limni gümrük ve posta idarelerinin devletlerce işgali.

25.04.1907 Gümrük resminin arttırılması.

10.06.1908 Reval görüşmesi ve Anadolu’nun paylaşılması.

22.07.1908 Ferid Paşa’nın azli, Said Paşa’nın yedinci sadareti.

23.07.1908 İkinci Meşrutiyet’in ilânı.

04.08.1908 Said Paşa’nın istifası, Kamil Paşa’nın sadareti.

05.10.1908 Bosna-Hersek’in Avusturya’ya ilhakı. Bulgar Krallığı’nın kuruluşu.

06.10.1908 Girid’in Yunanistan’a ilhakı.

17.10.1908 İkinci Meşrutiyet’in ilanı ve Meclisi Mebusan’ın açılması.

13.02.1909 Kamil Paşa’nın istifası, Hüseyin Hilmi Paşa’nın ilk sadareti.

12.04.1909 Taşkışla’da bulunan Avcı taburlarının isyanı.

13.04.1909 “31 Mart Vak’ası” Hüseyin Hilmi Paşa’nın istifası.

Tevfik Paşa’nın sadareti.

14.04.1909 Adana’da Ermeni isyanı.

15.04.1909

Hareket Ordusu’nun İstanbul’a gelmek için Selânik’ten hareketi.

İsyanın bastırılması.

24.04.1909 “Hareket Ordusu”nun İstanbul’a gelişi.

27.04.1909 “Meclis-i Umumi-i Millî”nin toplanması.

Sultan Abdülhamid’in halli kararı ve bunu tebliğ edecek heyetin kurulması.

Abdülhamid ve ailesinin Sirkeci’den tren ile Selânik’e sürgüne gönderilmesi.

V. Mehmed’in (Mehmed Reşad) Padişahlığı.

2. ABDÜLHAMİT HAYATI PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ

2. Abdülhamit Hayatı Kısa

Babası: Sultan Abdülmecid

Annesi: Trimüjgan Kadın Efendi

Doğumu: 21 Eylül 1842

Vefatı: 10 Şubat 1918

Saltanatı: 1876 – 1909 (33 Sene)

İkinci Abdülhamid İstanbul’da doğmuştur. Uzun boylu, buğday benizli, siyah ve sık sakallıydı. Kaşlarının üzeri hafifçe çıkıntılı ve gözleri de siyahtı. Devrinin en kıymetli âlimlerinde, çok iyi bir tahsil yaptı. Kuvvetli bir hafıza ve basirete sahipti. Gayet güzel ve düzgün konuşurdu. Dehâ derecesinde bir siyasete sahipti. Aynı zamanda çok cesur bir padişahtı. Spor yapmaktan hoşlanırdı. Gayet güzel silah ve kılıç kullanırdı. Son derece takva idi. Tasavvufa ait geniş bilgisi vardı.

Padişahlığı zamanında yıkılmak üzere olan devleti ayakta tutacak en iyi tedbir ne ise onları hiç tereddüt etmeden yerine getirdi ve devletin yıkılmasını tam 33 sene geciktirdi. Devrinde yapmış olduğu işleri, bazı aydın geçinen tabaka hariç, herkes takdirle karşılıyordu. Aleyhine her türlü iftiralar en kötü isnatlar uyduruluyor ve Avrupa devletlerinin himayesinde yaşayan çeyrek aydın bile olamayanlar gazetelerinde, durmadan bu iftira ve isnatları yazıyorlardı. Hiç yılmadan ve bıkmadan, Devlet-i Aliye’yi 33 sene idare etti. Dünya savaşın çıkacağına inanıyor, çıktığında ise Osmanlı Devletini kurtaracak şeyin, ancak denizlerde kuvvetli bir devletin yanında savaşa katılmak olduğunu düşünüyordu. Tahttan indirildiğinden hemen sonra bu görüşünün tam zıddı yapılmış koca devlet de tamamen yıkılmıştı. dersimiz.com

Prens Bismark’a göre 100 gram aklın 90 gramı Abdülhamid Han’da, 5 gramı kendisinde, 5 gramı da diğer siyasilerdedir.

En büyük talihsizliği devleti en kötü şartlar altında eline almış olmasıdır. Tahttan indirildikten sonra zaman ilerledikçe, aleyhinde olup da pişman olmayan hemen hemen kalmamış gibiydi. Son derece dindar ve namuslu idi. Zevk ve sefaya düşkün değildi. Abdestsiz olarak hiç bir devlet işine imza atmadığı meşhurdur. 1908 senesinde düzmece bir irtica olayı bahane ederek tahttan indirdiklerinde yüksek bir veli derecesinde olan Büyük Hakan : “Bu Cenabı Hakkın takdiridir.” Diyerek elinde muazzam kuvvetler olduğu halde müdahale bile etmeden tahtını terk etmiştir. Tahttan indirilmesinde birinci derecede Yahudilerin rolü vardı. Çünkü daha o zamanlar Yahudiler Filistin’den toprak istemişler, Sultan Abdülhamid de reddetmişti.

Siyasi ve diplomatik hadiselerin en çok olduğu devir şüphesiz Abdülhamid Han devridir. Bu büyük padişaha, bütün tarihi hakikatler ortaya çıkmış olmasına rağmen, hala iftira edenlere rastlamak mümkündür.

Tahta çıktığında, amcası Sultan Abdülaziz’in intihar edip etmediğini tespit etmek için bir mahkeme kurdurmuş ve kurulan bu mahkemede; Hüseyin Avni, Mithat Paşa ve daha bazılarının öldürttüklerini tespit ettirmiş, bunun üzerine Mithat Paşa’nın idam edilmesini, Gazi Osman Paşa ve Ahmed Cevdet Paşa gibi büyük dâhiler bile istemiş olmalarına rağmen idam cezasını müebbet hapse çevirmiştir.

Yeryüzünün son bağımsız Müslüman Türk Devletinin Hükümdarı İkinci Abdülhamid’e Cuma selamlığında camiden çıkarken atılan bombanın fitilini bir şahıs değil, koca bir ehlisalip cephesi ateşlemişti. O gün gaflet içinde bulunan bazı aydınlarımız, bu arada şair Tevfik Fikret suikastçının şahsında ehlisalip cephesine kaside yazıyorlardı. Çocuğu Haluk’a verdiği terbiye ile onu ancak papaz yapabilen bir şairin bu açık ihanet vesikası çok acıdır.

(ehlisalip: XI. ve XII. yüzyıllarda Batılı Hıristiyanlarca kutsal yerleri Müslümanların elinden almayı amaçlayan seferlere katılan kimse.)

Abdülhamid neler yapmıştır?

Polis teşkilâtını geliştirdi.

Komiserlik ve başkomiserlik makamlarını ihdas etti.

Savcılık müessesesini kurdu.

Ceza ve Ticaret usulü kanunlarını çıkarttı.

Askeri dikimevleri, tersaneler, feshaneler kurdurdu.

İstanbul, İzmir limanlarını tesis etti.

Taht’a çıktığı zaman 252 milyon altın borcumuzu tahtı bıraktığında 30 milyon altına indirdi.

Hereke Halı ve Dokuma, Beykoz Deri, Yıldız Çini, Cibali Tütün, Yedikule İplik ve Havagazı, Kireçburnu Tuğla, İstinye Buz Fabrikalarını işletmeye açtı.

Zirai alanda haralar, örnek çiftlikleri tesis etti; Ziraat, Baytar, İpek böcekçilik, Halkalı Ziraat, Orman ve Maden, Ticareti Bahriye, Mülkiye. Hukuk; Sanayii Nefise, Tıbbiye, Ticaret ve Hendesei Mülkiye, Dârü’ I-muallim, Dârülfünian gibi her dereceden okulları açtırdı ki bugün hepsi kullanılmaktadır.

Köylerdeki ilkokulların dışında 300 tane ortaokul açtırdı ki bu okullarda yabancı dillere kadar birçok yeni dersler okutuluyordu.

Arkeoloji, Askeri Müze, Yıldız Müzesi, Yıldız ve Beyazıt Kütüphaneleri yine o devirde açıldı.

Gureba Hastanesi, Hamidiye Etfal Hastanesi, Yıldız Askeri Hastanesi o devirde hizmete girdi. Kuduz Müessesesi o devirde açıldı, bugünkü Darülâceze yine o devirde hizmete girdi. Hamidiye çeşmeleri ve Terkos Su Şirketini yine Abdülhamit kurdurdu ve Kırkçeşme ile Halkalı Suları’nın ıslahı yine Abdülhamid’e nasip oldu.

Tahttan indirildikten sonra Selanik’e sürülmüş, bir çok işkenceler yapılmış ve Selanik’in düşman işgali altında kalma ihtimali çıkınca İstanbul’a Beylerbeyi Sarayı’nda oturmaya mecbur edilmiştir. Büyük Hakan 1918 senesinin 10 Şubat’ında bu sarayda hayata gözlerini yummuş, Divanyolu’ndaki Sultan Mahmud Türbesine, amcası Sultan Abdülaziz ile dedesi İkinci Mahmud’un yanına defnedilmiştir. Vefatında 75 yaşını 4 ay geçiyordu. Cenazesinde en hareketli aleyhtarları bile ağlamışlardır. (Allah rahmet eylesin.)

Erkek Çocukları: Mehmed, Selim, Abdülkadir, Ahmed Nuri, Mehmed Burhaneddin, Abdürrahim, Ahmed Nureddin; Mehmed Âbid, Ahmed.

Kız Çocukları: Ulviye Sultan, Zekiye Sultan, Naime Sultan, Naile Sultan, Ayşe Sultan, Refia Sultan, Sadiye Sultan.

2. ABDÜLHAMİT KISA ÖZET PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ

5. Murat Hayatı

Babası: Sultan Abdülmecid

Annesi: Şevkefza Sultan

Doğum Tarihi: 21 Eylül 1840

Padişah Olduğu Tarih: 30 Mayıs 1876

Tahttan İndirildiği Tarih: 31 Ağustos 1876

Ölümü: 29 Ağustos 1904

Tanzimat devrinin çocuğu olan V. Murad, Eylül 1840’da I. Abdülmecid’in Kadın Efendisi Şevketefzâ Valide Sultan’dan Çırağan sarayında dünyaya gelmiş ve 30 Mayıs 1876 yılında da 3 ay sürecek olan Osmanlı tahtına çıkmıştır. Sultan Abdülaziz’in tahttan indirilmesinde ve hatta bilmeyerek de olsa katledilmesinde dahli bulunan V. Murad, alaturka terbiye usulleriyle büyütülmüş ve Arapça ile Fransızcayı gençliğinde öğrenmiştir. 3 aylık padişahlığından sonra Çırağan Sarayında ikamete mecbur edilen V. Murad, Ağustos 1904’de şeker hastalığından vefat etmiştir.

Hayatı diğer Osmanlı padişahları gibi müstakim olmayan V. Murad, Sultan Abdülaziz ile çıktığı Avrupa seyahatinde, Avrupalıların ilgisini çekmiş ve Galler Prensi Edward’ın yakın dostluğunu kazanarak 1867’de mason olmuştur. İstanbul’da Murad Locasını kurdurtan da odur. İngiltere, kendi siyasi emellerine uygun hale getirdiği V. Murad’ın padişah olmasını ve Mithat Paşa’nın da sadrazam olmasını bütün imkânlarıyla desteklemiştir. Talebe-i ulûm isyanında da, askerin siyasete karışarak Dolmabahçe Sarayını basmasında da ve Abdülaziz’in katledilmesinde de bunların rolü olmuştur. dersimiz.com

Tahta çıktıktan sonra, Yeni Osmanlılar Cemiyetinin emirleriyle hareket eder olmuştur. Sadrazam Mehmed Rüştü Paşa, Serasker Hüseyin Paşa ve Mithat Paşa umduklarını bulamamış ve halk nezdinde olup bitenler konuşulduğundan dolayı, halk desteğini kaybetmişlerdir. V. Murad’ın aklî melekesi zaten karışık olduğundan, amcası Abdülaziz’in hal’i ile ilgili ayrıntılı bilgileri öğrenince iyice dengesini kaybetmiştir. Nihâyet 15 Haziran 1876 gecesi, Girit isyanını görüşmek üzere toplanan vükelâ meclisini basan Sultan Abdülaziz’in kayınbiraderi ve hünkâr yaveri olan Binbaşı Çerkez Hasan, tabancasını çekerek Serasker Hüseyin Avni Paşa’yı, Hariciye Nâzırı Râşit Paşa’yı ve bazı görevlileri öldürmüştür. Olaydan etkilenen V. Murad’ın aklî melekesi iyice bozulmaya ve dengesiz hareketler yapmaya başlayınca, uzmanlardan hastalığı ile alakalı rapor alınmış ve buna dayanılarak verilen fetva ile 31 Ağustos 1876 tarihinde hal’ına karar verilmiştir. Daha sonra sıhhatine kavuşmuş ise de, II. Abdülhamid’in hem iyi davranması ve hem de tedbirler alması sebebiyle devlete zarar verememiştir.

ZEVCELERİ: KADIN EFENDİLERİ: 1- Elrû Mevhibe Baş Kadın Efendi; 2- Reftâr-ı Dil İkinci Kadın Efendi; 3- Şâyân 3. Kadın Efendi; 4- Meyl-i Servet Dördüncü Kadın Efendi; İKBALLERİ: 5- Resân Hanımefendi; Baş ikbal; 6- Cevher-rîz Hanımefendi; İkinci İkbaldir; 7- Nev-Dürr Hanımefendi; Üçüncü İkbal; 8- Remiş Nâz Hanımefefendi; 9- Filizten Hanımefendi; GÖZDELER: 10- Visâl-i Nur Hanım.

ÇOCUKLARI: 1- Mehmed Salâhaddin Efendi. 2- Süleyman Efendi. 3- Seyfeddin Efendi. 4- Aliyye Sultân. 5- Hatice Sultân. 6- Fehîme Sultân. 7- Fatma Sultân .

Kaynak: Osmanlı Araştırmalar Vakfı

Döneminin Önemli Olayları:

30.05.1876 Abdülaziz”in tahttan indirilmesi.

V. Murad”ın Padişah oluşu.

04.06.1876 Sultan Abdülaziz”in ölümü.

06.06.1876 Padişah V. Murad’ın, Sultan Abdülaziz”in intihar olayını bir türlü kabul edememesi.

Ceride-i Havadis gazetesinde, Sultan Abdülaziz”in intihar sureti ile vefat ettiği ilanının yayınlanması.

Dolmabahçe Sarayı’nda toplanan Vekiller Meclisi’nde Kanun-ı Esasi ve Meşrutiyet idaresi ile ilgili toplantı.

Sadrazam Mütercim Rüştü, Serasker Hüseyin Avni Paşa, Mithat Ziya Paşa ve Sultan Murad arasında yapılan görüşme.

16.06.1876 Çerkez Hasan olayı. Sultan Abdülaziz”in intiharı olayından Hüseyin Avni Paşa’yı sorumlu tutan ve Abdülaziz”in ailesine yakınlığı bilinen Çerkez Hasan’ın intikam alma arayışı ve uygulamaları.

02.07.1876 Prens Milan’ın Sırbistan halkına hitaben bir beyanname yayınlayarak Osmanlı Devleti’ne karşı savaş ilanı.

26.07.1876 Doktor Pana”nın Sultan Murad”ın rahatsızlığı ile ilgili raporu.

01.08.1876 Doktor Akif Paşa ve Dr. Kapolyo’n’un Sultan Murad”ın rahatsızlığını tespit ettikleri raporu imzalamaları.

19.08.1876 Sadrazam Abdülkerim Paşa”nın Sırp ordusuna karşı kazandığı Aleksınac meydan savaşı.

Muhtar Paşa’nın Karadağ ile savaşı sürdürmesi.

Mithat Paşa ve Veliahd Abdülhamid arasında yapılan görüşmeler.

Abdülhamid”in Kanun-ı Esasi’nin kabulü ve Meşrutiyetin ilan edilmesi ile ilgili sözleri.

30.08.1876 Vekiller Meclisi’nde Sultan Murad”ın rahatsızlığının devam etmesi sebebiyle tahttan indirilip yerine Veliahd II. Abdülhamid”in tahta çıkarılması kararının alınması.

31.08.1876 Vekiller Meclis’nin kararının Veliahd II. Abdülhamid”e bildirilmesi.

V. Murad”ın tahttan indirilmesi.

II. Abdülhamid”in Padişah olması

5. MURAT HAYATI PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ

5. Murat Hayatı Kısa

Babası: Sultan Abdülmecid

Annesi: Şevkefza Kadın Efendi

Doğumu: 21 Eylül 1840

Vefatı: 29 Ağustos 1904

Saltanatı: 1876’da (93 Gün)

Beşinci Murad da İstanbul’da doğdu. Değerli âlimler tarafından yetiştirildi. Şiir ve Nesir üzerinde çalışmalar yaptı. Tahta çıktığında 35 yaşında idi.

Sultan Abdülaziz’i tahttan indirenler onu padişah yaptılar. Tahta çıktığı zaman akli dengesi tamamen bozuldu. Dünyanın en mütehassıs doktorlarına teslim edilmesine rağmen iyileşemedi. Zamanında Osmanlı Tarihinin en büyük cinayeti işlenmiştir. Hüseyin Avni Paşa, Mithat Pasa ve kafadarları, bir başka ihtilâl olur da Sultan Abdülaziz’i tekrar tahta çıkarırlar korkusu ile Sultani hapsettikleri Feriye Sarayında hunharca şehit ettiler.

Bu hadiseden 11 gün sonra, Binbaşı Çerkez Hasan Olayı oldu. Bir kabine toplantısında Sultan Abdülaziz’in kayınbiraderi olan Binbaşı Hasan Bey, Hüseyin Avni’yi, Hariciye Nazırı Raşit Paşa’yı ve bir de subayı öldürdü. Böylece Hüseyin Avni’den eniştesinin intikamını almış oldu. Devlet bu devrede Rüştü Paşa tarafından idare edilmekteydi. Bu sırada ise devletin en büyük felâketi olan Osmanlı – Rus Harbi başlamak üzereydi. dersimiz.com

Beşinci Murad Abdülaziz ile beraber Avrupa seyahatine çıkmış ve bilhassa Fransa’yı yakından tanır hale gelmişti. Mükemmel bir Fransızca biliyordu. Musikişinastı. Fakat bütün bu meziyetleri tahta çıktığında bir işe yaramadı. Akli dengesi bozulduğu için, devletin ileri gelenleri onu tahttan indirmek mecburiyetinde kaldılar. Hayatının sonuna kadar Çırağan Sarayında oturdu. Bir müddet sonra aklı tamamen düzeldi. Hayatı Çırağan Sarayında geçti. Yine bu sarayda 64 yaşında iken vefat etti. Yeni Camii yanındaki türbeye gömüldü. (Allah rahmet eylesin)

Erkek Çocukları: Mehmed Selahaddin.

Kız Çocukları: Fehime Sultan, Fatma Sultan, Hadice Sultan.

5. MURAT KISA ÖZET PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ

Abdulaziz Hayatı

Babası: Sultan II. Mahmud

Annesi: Pertevniyal Valide Sultan

Doğum Tarihi: 7/8 Şubat 1830

Padişah Olduğu Tarih: 25 Haziran 1861

Tahttan İndirildiği Tarih: 30 Mayıs 1876

Vefatı: 4 Haziran 1876

Saltanatı: 1861 – 1876 (15 Sene)

Sultan Abdülaziz, 1830 yılında II. Mahmud’un Kadın efendisi Pertev-niyâl Valide Sultan’dan Eyüp Sarayı’nda dünyaya gelmiştir. Haziran 1861’de ağabeyi I. Abdülmecid’in vefatı üzerine Osmanlı tahtına çıkmış ve halk tarafından Sultan Aziz diye anılmıştır. III. Selim, II. Mahmud ve I. Abdülmecid’in Avrupa’yı taklit eden ve çevreleri tarafından suiistimal edilen hayatlarının Osmanlı Padişahları hakkındaki ortaya çıkardığı menfi imajı, Sultan Aziz yaşadığı müstakim hayatıyla telafi etmiştir. Abdülhamid gibi velâyetine inanılan bir padişah olmuştur. İntihar meselesi, tamamen sefih bir hayat yaşayan Hüseyin Avni Paşa ve bir kaç serseri subayın tertibinden ibarettir.

Mevlevî, hattat, pehlivan, bestekâr ve Arapça ile Farsçaya vâkıf olan Sultan Aziz, Batı Musikisi hayranlığını Saray’dan çıkarmaya çalışmıştır. Ekibi, Tanzimatçıların ileri gelenlerinden olan Âli Paşa ve Fuat Paşa ile daha sonra Yeni Osmanlılar arasında yer alan Mithat Paşa ve arkadaşlarıdır. En büyük şanssızlığı ekibinin tam müstakim insanlar olmayışıdır. Sultan Abdülaziz, özellikle Sultan Abdülmecid devrinde devletin israflar ve sefahatlerle sarsılan devlet nizamına hemen çeki düzen vermekle işe başlamıştır. Saray’daki harcamaları durdurmuştur. Devletin hazinesinin kaçak verdiği kara delikleri kapatmaya çalışmıştır.

Zamanındaki ilk olay, Haziran 1861’de baş gösteren Sırp İsyanıdır. Karadağ İsyanı Ömer Paşa tarafından bastırılınca Avrupa ayaklanmış ve Eylül 1861’de İstanbul Mukavelesi imzalanmak mecburiyetinde kalınmıştır. Bu Protokol, Sırplara daha fazla muhtariyet vermek manasına gelmektedir. dersimiz.com

İkinci önemli olay, Sultan Abdülaziz’in üç taht vârisini ve çok sayıda devlet erkânını alarak Feyz-i Cihat Vapuru ile Nisan 1863’de yaptığı Mısır Seyahatidir. Yavuz’dan sonra Mısır’a gelen ikinci Osmanlı Padişahı olması hasebiyle, Mısırlılar tarafından candan tezahüratlarla karşılanmıştır. Bu arada, Kavalalı Mehmed Ali Paşa’nın torunu olan Mısır Valisi İsmail Paşa da istediğini elde etmiştir. Maalesef, sadrazam ve adamlarını elde ederek, daha önce ailenin en büyük erkek evladı Mısır Valisi olacakken, Mayıs 1866’da yayınlattığı bir fermanla, Mısır velâyetini kardeşi Mustafa Fâzıl Paşa’dan alarak oğlu Mehmed Tevfik Paşa’ya vermiştir. Daha sonra Osmanlı Maliye Nâzırlığına getirilen Mustafa Fâzıl Paşa, gizli olarak kurulan Yeni Osmanlılar Cemiyetini destekleyerek bu intikamını almıştır. Haziran 1866’da Mısır Valilerine Hidiv unvanı verildi ki, kral naibi demektir.

Osmanlı askeri içerdeki iktidar mücadeleleriyle çalkalanırken, Sırbistan’da yine problemler çıkıyor ve Osmanlı Devleti, Nisan 1867’de 345 yıllık hâkimiyetinden sonra Belgrad’ı tamamen Sırp Prensliğine terk ediyordu. 1864’de İyonya Adalarını Yunanistan’a bağışlayan İngiltere, Yunanlıları şımartmış ve Girit’te karışıklıklar başlamıştı. Rusya’nın da desteğiyle Eylül 1866’da Girit İsyanı başladı. Osmanlı Devleti enosis = Yunan’a iltihaktan başka bir şey istemeyen Rumlarla anlaşamadı. Sadrazam Âli Paşa’nın bizzat Girit’e gelmesi üzerine Fransa, Rusya, Prusya ve İtalya işe karıştı ve Âli Paşa, Ocak 1868’de meşhur Girit Fermanını ilan etti. Artık ada Yunanistan ile Osmanlı Devleti arasında sanki ortak bir eyalet gibiydi.

Bu arada Sultan Abdülaziz, kendi zamanına kadar hiç bir Osmanlı Padişahının yapmadığı ve 1950 yılına kadar da hiç bir Türk Devlet Başkanının yapmayacağı bir işi yaptı. Yani 46 gün sürecek Avrupa Seyahatine çıktı. Davet, III. Napolyon ve Kraliçe’nin davetiyle Paris’ten başladı. Çok büyük ilgi gördü. Arkasından Galler Prensi VII. Edward’ın karşıladığı Londra ziyareti ile devam etti ve burada Kraliçe Victoria ile görüştü. Halkın çılgınca alkışladığı Abdülaziz, daha sonra Brüksel’e geçerek Kral II. Leopold ile öğle yemeği yedi. Berlin seyahati davetini özürleri sebebiyle kabul edemeyen Sultan Aziz’le Prens Bismarck’ın tavsiyesiyle Prusya Kralı ve Kraliçesi, Berlin’e 460 km uzaklıkta bulunan Koblenz’e kadar gelerek görüştü. Bu durum, Osmanlı Devleti’nin Avrupa’daki etkisini göstermesi bakımından önemli idi. İstanbul’a dönerken Viyana Garında Avusturya İmparatoru ve Macaristan Kralı tarafından karşılandı. Daha sonra da Budapeşte’ye uğradı ve Vidin yoluyla İstanbul’a döndü (21.6.1867-7.8.1867).

Bu arada Osmanlı Devleti’nin idarî, hukukî ve siyasî ıslahatı da devam ediyordu. 1862’de günümüzün Sayıştay’ı demek olan Div’an-ı Muhâsebât ve 1868’de günümüzün Danıştay’ı olan Şûrây-ı Devlet kurulmuştu. Günümüzün Yargıtay’ı demek olan Divan-ı Ahkâm-ı Adliye de Abdülaziz devrinde tesis edilmişti. Mecellenin hazırlanması için hazırlıklar yapılmıştı. 1868-1869 kışında Yunanistan’la savaşa ramak kalması ve Paris Konferansı ile tatlıya bağlanması; Kasım 1869 tarihinde Süveyş Kanalının açılması, Abdülaziz döneminde meydana gelen önemli olaylardı.

Mustafa Reşit Paşa’nın yetiştirdiği mükemmel bir diplomat olan Âli Paşa’nın Eylül 1871’de vefat etmesi, Osmanlı Devleti açısından içte ve dışta tam bir yıkım oldu. Zira meşrutiyetçi görünen ve Yeni Osmanlılar Cemiyetinin mensupları olan Ziya Paşa, Namık Kemal ve benzerlerine gün doğdu. Rüşvetlerle Mısır Valiliğini oğluna vermeye çalışan Mısır Valisi İsmail Paşa da fırsatçılar arasındaydı. Osmanlı Devleti’nin kaht-ı ricâl devri başladı. Artık devlet, kültürlü ama vasıfsız bir sadrazam olan Mahmut Nedim Paşa’nın; Mısır Hıdivlerine dış borçlanma yetkisi vererek Mısır’ı İngilizlere bir nevi satan Mithat Paşa’nın ve tam bir cani olup Amerikalılardan açıkça rüşvet alan Serasker Hüseyin Avni Paşa’nın elinde kalmıştı. 1876’da Mithat Paşa ve ekibinin akılsız tasarruflarından dolayı, dış borçlar 200 milyon altını geçiyordu. Rus Büyükelçisi Kont İgnatiyev’in tahrikleri ve Sadrazam Mahmut Nedim Paşa, Adliye Nâzırı Mithat Paşa ve Ticaret Nâzırı Mahmut Celâlettin Paşa’nın menfaatleri uğruna, Ekim 1875’de 6 Ramazan Kararnâmesi diye bilinen ve istikraz faizlerini % 50 indiren Kararnâme ilan edildi. Avrupa Devletleri ayağa kalktı. Bu arada Hersek ve Bulgaristan isyanları da alabildiğine genişleyerek devam ediyordu. Rusya’nın tahriki ile 6 Mayıs 1876’da Almanya ve Fransa’nın Selanik Konsolosları katledilince tansiyon fevkalade yükseldi. Devleti içte ve dışta rezil eden Mithat Paşa ve ekibi, suçu Sultan Abdülaziz’e yıkarak onu hal’ etmeye karar verdiler. İngiltere’yi arkalarına almışlardı ve onlardan para desteği alıyorlardı.

Önce rüşvet vererek üniversite talebeleri demek olan talebe-i ulûmu ayaklandırdılar. Bunun üzerine Osmanlı Devleti’ni yıkan ve tarihe 4 büyükler yahut Hal’ Erkânı diye geçen dört vasıfsız adam devletin en önemli makamlarına geldiler (11 Mayıs 1876): Mütercim Rüşdi Paşa sadrazam, Hüseyin Avni Paşa serasker, Mithat Paşa devlet nâzırı ve ehliyetsiz müfsit imam diye bilinen Hasan Hayrullah Efendi Şeyhülislâm oldular. Abdülaziz’in devlete verdiği yeni şekil ve özellikle de yeni donanmadan korkan İngiltere, kuklası olan Mithat Paşa’yı kullanarak Padişah aleyhindeki her hareketi takip ediyordu. 30 Mayıs 1876’da Harbiye Mektebi kumandanı Süleyman Paşa, çoğu Türkçe bilmeyen iki tabur askeri kandırarak Dolmabahçe Sarayı’nı bastı ve Padişah’ı tahttan indirdi. Hal’ fetvasını Padişah’ın şuurunun bozukluğuna dayandıran Şeyhülislâm ise, hırsının esiri ve inkılapçıların oyuncağı olmuştu. Padişah hal’ edilmekle kalmadı; Dolmabahçe Sarayı tam manasıyla yağmalandı. Hüseyin Avni Paşa, hem hırsız ve hem de namussuz biri idi. Askere bahşiş dağıtılarak memnuniyetsizlikler bastırıldı. Artık 30 Mayıs 1876 tarihinden itibaren, bütün bu olup bitenlerin arkasında olan ve Osmanlı Padişahları arasında mason olduğu bilinen V. Murad Osmanlı tahtında oturuyordu. Sultan Aziz, 4.6.1876 tarihinde yani hal’ından 5 gün sonra, Hüseyin Avni Paşa’nın kiralık katilleri eliyle, kol damarları intihara benzeyecek şekilde kesilerek şehit edildi ve resmen intiharmış gibi gösterildi.

KADIN EFENDİLERİ: 1- Dürr-i Nev Baş Kadın Efendi. 2-Hayrân-ı Dil İkinci Kadın Efendi. 3- Edâ-Dil İkinici Kadın Efendi. 4-Neş’erek (Nesrin) Üçüncü Kadın Efendi. 5- Gevherî Dördüncü Kadın Efendi.

ÇOCUKLARI: 1- Yusuf İzzeddin Efendi; 2- Mahmûd Celâlüddin Efendi; 3- Mehmed Selîm Efendi; 4- Abdülmecid II; 5- Mehmed Şevket Efendi; 6- Mehmed Seyfeddin Efendi; Sâliha Sultân; 8- Nâzıme Sultân; 9- Emîne Sultân; 10- Esmâ Sultân; 11- Fatma Sultân; 12- Münîre Sultân; 13- Emîne Sultân .

Kaynak: Osmanlı Araştırmalar Vakfı

Döneminin Önemli Olayları:

25.06.1861 Sultan Abdülmecid’in ölümü.

Sultan Abdülaziz’in Padişah olması.

06.08.1861 Mehmet Emin Paşa’nın azli, Ali Paşa’nın dördüncü sadareti.

31.08.1861 Karadağ meselesinin İşkodra’da yapılan görüşmelerle barış yolu ile halledilmesi.

29.10.1861 Ali Paşa’nın azli, Keçecizâde Fuat Paşa’nın sadareti.

15.06.1862 Belgrad olayı.

01.07.1862 Keçecizâde Fuad Paşa’nın mali önlemleri.

Devletin malî sıkıntısı, kağıt paranın tedavülden kaldırılması.

23.08.1862 Karadağ Ordusu’nun mağlup edilmesi.

Reika zaferi.

31.08.1862 İşkodra anlaşması.

08.09.1862 Sırbistan’daki Türk Kaleleri hakkında anlaşma.

08.10.1862 Sırbistan ile ilgili meselelerin bir protokol ile halledilmesi.

02.01.1863 Keçecizâde Mehmet Fuat Paşa’nın istifası.

05.01.1863 Yusuf Kamil Paşa’nın sadareti.

03.04.1863 Sultan Abdülaziz’in Mısır gezisine başlaması.

01.06.1863 Yusuf Kamil Paşa’nın azli, Keçecizâde Fuat Paşa’nın ikinci sadareti.

28.06.1864 İstanbul Protokolü.

19.04.1866 Eflak-Boğdan Beyliği’nin başına Prusyalı Charles’in seçimi.

02.06.1866 Mısır valilerine-Hidiv unvanı verilmesi.

04.06.1866 Keçecizâde Fuat Paşa’nın azli ve Mütercim Rüştü Paşa’nın sadareti.

02.09.1866 Girit isyanı, asilerin Yunanistan’a ilhakı kararı.

08.09.1866 Girit ıslahatı.

11.02.1867 Mütercim Rüştü Paşa’nın istifası.

Mehmet Emin Paşa’nın beşinci sadareti.

24.03.1867 Yeni Osmanlılar Cemiyeti’nin Paris’de propagandası.

10.04.1867 Belgrad ve bazı kalelerin Sırbistan’a terki.

21.06.1867 Sultan Abdülaziz’in Avrupa gezisi, Ali Paşa’nın saltanat vekaleti.

10.07.1867 Sultan Abdülaziz’in Paris’den Londra’ya hareketi.

12.07.1867 Padişah’ın Londra’ya varışı.

23.07.1867 Londra’dan Brüksel’e geçiş.

25.07.1867 Padişah’ın Coblenz’de Prusya Kral ve Kraliçesi tarafından karşılanması.

28.07.1867 Padişah’ın Viyana’ya gelişi.

31.07.1867 Padişah’ın Budapeşte’ye varışı.

07.08.1867 Devlet tarihinde bir Sultan’ın çeşitli Avrupa ülkelerine yaptığı en kapsamlı geziden Padişah’ın İstanbul’a dönmesi.

02.10.1867 Ali Paşa’nın olağanüstü yetkilerle Girid’e hareketi.

04.01.1868 Girid’de ıslahat hareketleri.

01.04.1868 Şuray-ı Devlet kurulması.

09.06.1868 Yabancılara mülkiyet hakkı verilmesi.

02.12.1868 Türk-Yunan siyasi ilişkilerinin kesilmesi.

11.12.1868 Osmanlı Hükûmeti’nin Yunanistan’a ültimatomu.

09.01.1969 Türk-Yunan meselesinin, Batılı Devletlerin isteği üzerine Paris Konferansı’nın toplanması.

12.02.1869 Keçecizâde Mehmed Fuad Paşa’nın ölümü.

18.02.1869 Girid sorunu hakkında Paris konferansı.

19.11.1869 Süveyş Kanalı’nın açılışı.

11.03.1870 Bulgar kilisesinin bağımsızlığı.

13.03.1871 Karadeniz’in tarafsızlığına son veren Londra anlaşmasının imzalanması.

07.09.1871 Sadrıâzam ve Dışişleri Nazırı Mehmed Emin Ali Paşa’nın ölümü.

08.09.1871 Bahriye Nazırı Mahmud Nedim Paşa’nın sadareti.

13.09.1871 Ünlü şair Şinasi’nin ölümü.

16.04.1872 Antakya zelzelesi.

30.07.1872 Mahmud Nedim Paşa’nın azli, Mithat Paşa’nın ilk sadareti.

28.09.1872 Mısır Hidivine dışarıdan borçlanma yetkisinin verilmesi.

19.10.1872 Mithat Paşa’nın azli, Mütercim Rüştü Paşa’nın sadareti.

15.02.1873 Mütercim Rüştü Paşa’nın azli, Ahmet Esat Paşa’nın sadareti.

15.04.1873 Ahmed Esat Paşa’nın azli, Mehmet Rüştü Paşa’nın sadareti.

03.05.1873 Haydarpaşa-İzmit demiryolu hattının açılması.

15.02.1874 İstanbul-Edirne-Filibe demiryolu hattının açılış töreni.

13.04.1875 Mehmed Rüştü Paşa’nın azli, Hüseyin Avni Paşa’nın sadareti.

25.04.1875 Hersek isyanı.

20.08.1875 Hüseyin Avni Paşa’nın azli ve Ahmed Esat Paşa’nın ikinci sadareti.

26.08.1875 Fransa’nın Hersek sorununa karışması.

06.10.1875 Ahmed Esat Paşa’nın azli, Mahmut Nedim Paşa’nın sadareti.

31.01.1876 Faizlerin düşürülmesi kararı.

02.05.1876 Bosna-Hırvatistan isyanlarıyla ilgili (Andraşi Layihası)

06.05.1876 Bulgar ihtilali, Otluk köyü vakası.

10.05.1876 Selanik Olayı (Bir Bulgar kızının Müslüman olması konusu).

11.05.1876 Yüksekokul öğrencilerinin Hükûmet aleyhine gösterileri.

13.05.1876 Mahmud Nedim Paşa’nın azli, Mehmed Rüştü Paşa’nın dördüncü kez sadareti.

30.05.1876 Berlin Memorandumu.

Abdülaziz”in tahttan indirilmesi.

V. Murad’ın Padişah oluşu.

ABDULAZİZ HAYATI PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ

Abdulaziz Hayatı Kısa

Babası: İkinci Mahmud

Annesi: Pertevniyal Valide Sultan

Doğumu: 8 Şubat 1830

Vefatı: 4 Haziran 1876

Saltanatı: 1861 – 1876 (15 Sene)

Sultan Abdülaziz İstanbul’da doğdu. Çok kuvvetli bir tahsil gören padişahın edebi kültürü de gayet genişti. Uzun boylu, değirmi yüzlü, kumral sakallı ve geniş omuzluydu. Vücudu pek iri ve heybetli idi. Cihan pehlivanları ile güreşebilecek kuvvete sahipti. Aynı zamanda bestekâr, şair ve ressamdı.

Memleketin imarı için birçok çalışmalar yapmıştır. Yaptırmış olduğu savaş gemilerinin planlarını çoğu zaman kendisi çizmiştir.

Devrinde olan önemli olaylardan bazıları: 1863’de Mısır ve 1867’de Avrupa seyahatlerine çıktı. dersimiz.com

1868 ‘de Şurayı Devlet kuruldu. 1869’da Süveyş Kanalı açıldı. 1871’de Mithat Paşa sadrazam oldu. Fakat iki ay sonra, bütçede açık olduğu halde açık olmadığını söyleyip yalanı meydana çıkınca, sadrazamlıktan azledildi.

1874’de Hüseyin Avni Paşa sadrazam oldu. Bir yıl sonra azledilince, bu kindar adamın kini padişaha karşı son haddine vardı. Abdülaziz çok büyük bir adam kıtlığı ile karşı karşıya bulunuyordu. Kime vazife vereceğini bilemiyordu.

Hiçbir işe yaramadıkları alenen ortaya çıkmış olan Mithat Paşa, Mahmud Nedim ve Hüseyin Avni Paşaların teşvikleriyle başlayan bir nümayiş ihtilale döndü. Abdülaziz’i tahttan indirdiler. Tahttan indirilmekle de kalmayarak intihar süsü verip zorla öldürdüler.

Hâlbuki bu büyük padişah zamanında Osmanlı Devletini, askeri bakımdan Dünyada ikinci veya üçüncü duruma getirmişti. Çok çalışkan, gayretli, dindar ve ilerisi için büyük ümitler taşıyan bu büyük Hakan, şahsiyetleri çok düşük olan bazı siyasiler tarafından, tahttan indirilmesi devletin bu kritik günlerinde felâket oldu. Bütün mal varlığı çapulcular tarafından yağma edildi.

5 Haziran 1876 senesinde şehit edildiği zaman 46 yaşında bulunuyordu. Cenazesi Divanyolu’ndaki Sultan Mahmud Türbesine defnedildi. (Allah rahmet eylesin.)

Erkek Çocukları: Selim Mehmed, Mahmud Celaleddin, Mehmed Şevket, Seyfeddin, Şehzade Yusuf İzzeddin, Salahaddin, Abdülmecid.

Kız Çocukları: Saliha Sultan, Emine Sultan, Nazime Sultan, Esma Sultan, Emine Sultan, Fatma Sultan, Münire Sultan.

ABDULAZİZ KISA ÖZET PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ

1. Abdülmecit Hayatı

Babası: Sultan II. Mahmud

Annesi: Bezmialem Valide Sultan

Doğum Tarihi: 25 Nisan 1823

Padişah Olduğu Tarih: 1 Temmuz 1839

Vefatı: 25 Haziran 1861

Saltanatı: 1839 – 1861 (21 Sene)

Halk arasında Sultan Mecid diye bilinen I. Abdülmecid, II. Mahmud’un Bezm-i Âlem Valide Sultan’dan doğma büyük oğludur ve babasının 1 Temmuz 1839 tarihinde vefat etmesi üzerine Osmanlı tahtına 16 yaşındayken oturdu. Doğu dillerinden Arapça ve Farsçayı, batı dillerinden ise Fransızcayı çok iyi biliyordu; iyi bir hattat idi; Batı Musikisine aşinaydı. Mevlevî tarikatına mensuptu. Diğer Osmanlı padişahlarından farklı olarak memleketi çeşitli yönlerine düzenlediği altı seyahatle dolaşmıştı. Yakışıklı olan Sultan Abdülmecid, babasının aksine nazik, zeki ve merhametli idi. Devleti kendisi değil, Tanzimat hareketini hazırlayan bürokrasi yönetmiş idi. Bürokrasinin en ileri gelenleri ise, Reşit Paşa ve Tanzimatçı ekibi idi. Ancak Reşit Paşa ve ekibinin muhalifleri ilk yıllarında daha da hâkim durumdaydılar.

Tahta çıktığı zaman devlet Nizip bozgunu gibi acı bir olayla dertli idi. İsyancı bir beylerbeyinin askerleri, Osmanlı ordusunu perişan etmişti. Tanzimat’a soğuk olan ihtiyar Hüsrev Paşa’nın zorla sadrazam olması ve Padişahın da buna ses çıkarmaması (Temmuz 1839), Hüsrev Paşa’ya düşman olan Kaptan-ı Derya Ahmed Fevzi Paşa’nın Osmanlı donanmasını Çanakkale’den alarak İskenderiye’ye götürüp Mehmed Ali Paşa’ya teslim etmesi gibi bir felâketi doğurdu. Bu yüzden Hain veya Firari diye meşhur oldu. Artık Mehmed Ali Paşa, İngiltere’den sonra en kuvvetli donanmanın sahibiydi.

Nizam-ı Cedit ve yenilik hareketi, diplomasiden gelen Reşit Paşa liderliğinde kuvvetleniyordu. II. Mahmud ve Pertev Paşa tarafından yetiştirilen Reşit Paşa, Tercüme Odasından gelen Mehmed Emin Âli Paşa ile Tıbbiyeden çıkma Keçeci-zâde Fuat Paşa’yı ekibine katmıştır. Sadrazam Hüsrev Paşa’nın Sultan Abdülmecid’e Reşit Paşa’nın idamını tavsiye etmesine rağmen, Padişah, Reşit Paşa’nın tarafını tutarak Kasım 1839’da Gülhane Hatt-ı Hümayununu Reşit Paşa’ya okutarak Tanzimat’ı ilan etmeye karar verdi. Rauf Paşa’nın Haziran 1840’da sadrazam olmasından sonra fiilen işler Reşit Paşa eliyle yürütülmeye başlandı.

Mehmed Ali Paşa, Sultan Macit’in padişah olmasıyla tekrar sadrazam olma hevesine kapıldı. Reşit Paşa ise, Mısır meselesini diplomatik yollarla çözmeye çalışıyordu. Londra ve Paris’teki temasları neticesinde, Mehmed Ali Paşa aleyhinde bir dizi plan hazırladı. Fransa’nın Mısır yanlısı tutumu üzerine İngiliz taraftarı bir siyaseti tercih etti; ancak Fransa ve Rusya’yı da açıktan kızdırmak istemiyordu. Temmuz 1840’da imzalanan Londra Muahedenamesi ile Mısır-Sudan irsî olarak ve Filistin ise kayd-ı hayat şartıyla Mehmed Ali Paşa’ya verildi; diğer elindeki eyaletler geri alındı. Donanma da Osmanlıya iade edilecekti. Bu şartlara uyulmazsa, 4 devlet askerini Mehmed Ali Paşa’ya karşı Osmanlı’nın emrine verecekti. Bu antlaşmayı kabul etmeyen Kavalalı üzerine müttefik kuvvetler asker gönderdiler ve oğlu İbrahim Paşa’yı Beyrut yakınlarında kesin bir şekilde mağlup ettiler. Halk bu sefer Osmanlı lehine ayaklanıyordu. İbrahim Paşa çok perişan şartlar altında Kahire’ye çekildi. İngiltere yan çizince Mısır’dan çıkarılamadı ve Sultan Abdülmecid Mayıs 1841 tarihli meşhur Mısır Fermanını neşretti. Buna göre Mısır-Sudan eyaleti vali sıfatıyla Mehmed Ali Paşa ve nesli tarafından yönetilecekti. 1914 yılı sonunda Osmanlı hâkimiyeti sona erinceye kadar bu statü devam etti. Mısır iç işlerinde bağımsız ve dış meselelerde Osmanlı Devleti’ne bağlı olan özerk bölge haline gelmişti.

Reşit Paşa, Mısır meselesini ince diplomasisi ile hallettikten sonra, Temmuz 1841’de Boğazlar Antlaşmasını imzalayarak Rusların boğazları kullanmasına mani oldu. Mısır meselesinde sözü dinlenmeyen Fransa, bu sefer Lübnan’daki Maruni Hıristiyan azınlığı haçlı zihniyetiyle tahrik etmeye başladı. Osmanlı Devleti de duruma müdahale etti ve 1845’de Marunilere ve Dürzilere ait Sayda Valiliğine bağlı olmak üzere iki otonom kaza tesis etti.

Osmanlı Devleti’nin Tanzimat ile kuvvet kazandığını ve iç problemlerini halletmeye başladığını gören Rus Çarı Nikolay, Reşit Paşa’nın diplomatik ataklarından çok rahatsızdı. Karşısında tek engelin İngiltere olduğunu bilen Çar, Petersburg’daki İngiliz büyükelçisine hasta adam diye vasıflandırdığı Osmanlı Devleti’ni aralarında paylaşma teklifini yaptı. Ancak İngiltere bu teklifi gizlice Osmanlıya bildirdi. Ancak Rusya emeline ulaşmak için Osmanlı Devleti’ne, Kudüs’teki Hıristiyan mukaddes makamlarında Katoliklerin bertaraf edilerek Ortodoksların hâkim olmasını teklif etti (Şubat 1853). Osmanlı Devleti, bu teklifi reddetti ve Mayıs 1853’de Rusya ile olan diplomatik münasebetler kesildi. Mustafa Naili Paşa sadrazam ve Reşit Paşa da Hariciye Nâzırı iken, Prens Gorçakof komutasındaki Rus kuvvetleri Romanya’ya girerek harbi fiilen başlattılar (Temmuz 1853). Bâb-ı Âli de, Fransa ve İngiltere’nin desteğini alarak Ekim 1853’de karşı harp ilan eyledi. Kafkasya ve Tuna boylarında olmak üzere iki cephede başlayan Osmanlı-Rus harbi karşılıklı galibiyet ve mağlubiyetlerle uzun süre devam etti. Katolik dünyayı temsil eden Fransız Kralı III. Napolyon sulh için Rusya’ya nota verdi. Notayı çok sert bir şekilde reddeden Çar, Fransa’nın İngiltere ile birlikte Osmanlı Devleti’nin yanında yer almalarına sebep oldu (Şubat 1854). İngiltere, Fransa ve Osmanlı’nın Mart 1854’de imzaladığı İstanbul Muahedesi, üçünün Rusya’ya karşı ittifak ettiklerinin deliliydi. Rusya’nın yanında yer alan Yunanistan, Fransızların Pire’ye asker çıkarmasıyla cezalandırıldı ve Atina işgal edildi. Yeni komutan Mareşal Paskieviç komutasındaki Rus kuvvetleri, Mayıs 1854’de Silistre’yi muhasaraya başladılar. Ancak Musa Paşa komutasındaki Osmanlı askeri kahramanlar gibi çarpışarak, Rusları perişan ettiler ve Namık Kemal’in Vatan yahut Silistre romanıyla tarihe geçen zaferlerini kazandılar (Haziran 1854). Ağustos 1854’de alkışlarla Bükreş’e giren Osmanlı ordusu, müttefik kuvvetlerle birlikte Eylül 1854’de Kırım’a girdiler. Mart 1854’de ordularının mağlubiyetine dayanamayan hasta I. Nikolay öldü. 15 Mart’ta Sardunya ile de bir ittifak muahedenamesi imzalandı.

Bu arada Osmanlı maliyesi harp giderleri yüzünden perişan hale gelmişti ve ilk defa İngiltere’den dış borç alındı (Haziran 1855). Savaş devam ediyordu ve Eylül 1855’de Sivastopol şehri Ruslardan alındı. Ancak Kafkas cephesinde durum iyi değildi. Kasım 1855’de Kars’ı teslim alan Ruslar, fiilen harbi bitirdiler. Sulh konferansının Paris’te toplanmasına karar verildi.

Osmanlı Devleti, Paris’te toplanacak konferans öncesi, Avrupalılara şirin görünmek için, 1272 Hattı veya Islahat Hatt-ı Hümayunu yahut da Islahat Fermanı diye bilinen yeni bir fermanı 18 Şubat 1856 (1272) tarihinde yayınladı. Bu ferman, hem Müslüman ve hem de gayr-i Müslimler tarafından beğenilmemişti. Neticede 30.3.1856 (1272)’de Paris’te toplanan İngiltere, Fransa, Osmanlı, Avusturya, Prusya, Rusya ve Sardunya devletleri temsilcileri, XIX. asrın siyasi çehresini değiştiren Paris Muahedesini imzaladılar. Buna göre, Kars Osmanlıya ve Kırım ise Ruslara iade ediliyordu. Karadeniz tarafsızlandırılacak ve askerden arındırılacaktı. III. Napolyon, Reşit Paşa’yı sevmediği ve iyi bir diplomat olduğunu bildiği için murahhaslığına itiraz etmişti. Ekim 1857’de Reşid Paşa, 6. Defa sadrazam oldu ve Ocak 1858’de ise vefat etti. Ağustos 1859 tarihli yeni bir Paris Muahedenamesi ile de, Eflak ile Boğdan’ın (Memleketeyn) birleşerek Romanya’yı meydana getirmeleri kararı alındı. Fransızlar ise yine boş durmadı. 1860’larda tahrik ederek isyan ettirdikleri Lübnan’daki Maruni Hıristiyanlara, Deyr’ül-Kamer merkezli bir otonom sancak kurdurdular (Haziran 1861).

İşte bu sıkıntılar ve Tanzimat hareketleri içinde yuvarlanan Osmanlı Devleti’nin başı yani Sultan Abdülmecid, 25.6.1861 tarihinde veremden vefat etti. dersimiz.com

KADIN EFENDİLERİ: 1- Servet-sezâ Baş Kadın Efendi. 2- Şevk-efzâ Vâlide Sultân; Sultân V. Murad’ın annesi ve İkinci Kadın Efendi. 3- Hoş-yâr İkinci Kadın Efendi. 4- Tîr-i Müjgân Vâlide Sultân; Üçüncü Kadın Efendi ve II. Abdülhamid’in annesi. 5- Verd-i Cenân Üçüncü Kadın Efendi. 6- Gül-cemâl Dördüncü Kadın Efendi. 7- Rahîme Perestû Vâlide Sultân; Dördüncü Kadın Efendi ve II. Abdülhamid’in manevi annesi. 8- Gülistu (Gülistân) Dördüncü Kadın Efendi. 9- Düzd-i Dil Üçüncü Kadın Efendi. 10- Bezmî (Bezmârâ) Altıncı Kadın Efendi. 11- Mâhitâb Beşinci Kadın Efendi. İKBALLERİ: 12- Nâlân-ı Dil Hanımefendi; 3. ikbal. Ceylân-yâr Hanımefendi; 2. İkbaldir. 14- Ayşe Ser-firâz Hanımefendi; 2. İkbal. Sarayın adını batıran bir kadındır. 15- Nergis (Nergizu) Hanımefefendi; Dördüncü İkbâl. 16- Nâvek-misâl Hanımefendi; 4. İkbal. 17- Nesrîn Hanımefendi; İkinci İkbal. 18- Şâyeste Hanımefendi; 4. İkbal. 19- Nükhet-seza Hanımefendi; Baş İkbal. GÖZDELER: 20- Yıldız Hanımefendi; 2. Gözde. 21- Sâf-derûn Hanımefendi; 4. Gözde. 22- Hüsn-i Cenân Hanımefendi; 3. Gözde.

ÇOCUKLARI: 1- Şehzâde Sultân Murad V. 2- Şehzâde Sultân Abdülhamid II. 3- Sultân Mehmed Reşâd V. 4- Şehzâde Mehmed Ziyâaddin Efendi. 5- Şehzâde Mehmed Vahidüddin Efendi (Sultân Vahîdüddin). 6- Şehzâde Ahmed Nûreddin Efendi. 7- Şehzâde Mehmed Âbid Efendi. 8- Şehzâde Mehmed Fuad Efendi. 9- Şehzâde Mehmed Burhâneddin Efendi. 10- Behîce Sultân. 11- Medîha Sultân. 12- Senîha Sultân. 13- Refî’a Sultân. 14- Nâile Sultân. 15- Râbi’a Sultân; 16- Fatma Sultân; 17- Mevhibe Sultân; 18- Sâbiha Sultân; 19- Fatma Nâzıme Sultân; 20- Münîre Sultân; 21- Bedî’a Sultân; 22- Na’îme Sultân; 23- Cemîle Sultân; 24- Mehmed Rüşdî Efendi; 25- Osman Safiyyüddin Efendi. 26- Ahmed Kemâleddin Efendi. 7- Mehmed Vâmık Efendi. 28- Nizâmeddin Efendi; 29- Burhâneddin Efendi; 30- Neyyire Sultân; 31- Aliye Sultân; 32- Sâmiye Sultân; 33- Nâzıme Sultân; 34- Mukbile Sultân; 35- Fehîme Sultân; 36- Şehîme Sultân; 37- Süleyman Efendi.

Yukarıdaki listeden de görüldüğü üzere, hayatı boyunca meşru dairede de olsa, çok fazla kadınla beraber olan I. Abdülmecid, çocuklarına ve aile hayatına fazlaca düşkün bir insandı. İyi bir hükümdar olmasına rağmen, Avrupa taklitçiliğini bazen gayr-ı makul denecek seviyelere getiriyordu. Bunda çevresindeki Avrupa tahsili görmüş bürokratların da büyük etkisi vardı. II. Mahmud gibi, devletin askerler değil sivil bürokratlar tarafından idare edilmesine taraftardı.

Kaynak: Osmanlı Araştırmalar Vakfı

Döneminin Önemli Olayları:

30.06.1839 II. Mahmud’un ölümü.

01.07.1839 Sultan Abdülmecid’in Padişah olması.

02.07.1839 Rauf Paşa’nın azli, Koca Hüsrev Mehmed Paşa’nın sadareti.

03.07.1839 Kaptanıderyâ Girid’li hain Ahmed Paşa’nın Osmanlı Donanması’nı Mısır’a kaçırması.

03.11.1839 Gülhane Hatt-ı Hümayûn’u ile Tanzimat-ı Hayriye’nin Mustafa Reşit Paşa tarafından ilânı.

01.05.1840 Osmanlı Devleti ile Rusya arasında Balta Limanı anlaşmasının imzalanması.

08.06.1840 Mehmed Paşa’nın azli.

Emin Fuat Paşa’nın sadareti.

15.07.1840 Mısır Sorunu hakkında İngiltere-Avusturya-Prusya-Rusya Devletleri ile Londra sözleşmesi.

04.11.1840 Akkâ’nın ele geçirilmesi.

24.05.1841 Mısır valiliğinin Mehmed Ali Paşa’ya verilmesi.

13.07.1841 Londra Boğazlar Sözleşmesi’nin ilgili devletler tarafından imzalanması.

04.12.1841 Emin Rauf Paşa’nın azli, Mehmet Paşa’nın ikinci sadareti.

30.12.1842 Mehmet Paşa’nın azli, Emin Rauf Paşa’nın dördüncü sadareti.

21.09.1842 II. Abdülhamid’in doğumu.

06.09.1843 Yeni askere alma usulünün uygulamaya konulması.

25.06.1844 Padişah’ın teftiş gezisi.

10.1845 İdadi’lerin (lise) kurulması ve ilkokullardan başlayarak Eğitim ve Öğretim İnkılâbı.

29.04.1846 Padişah’ın Ege, Akdeniz Adaları ve Varna gezisi.

19.07.1846 Mehmed Ali Paşa’nın İstanbul’a gelişi.

Emin Rauf Paşa’nın azli.

Mustafa Reşid Paşa’nın sadareti.

30.11.1846 Dede Efendi’nin ölümü (Hamamizade İsmail Efendi) ünlü müzik adamı.

04.1847 Maarif-i Umumiye Nezareti (Eğitim Bakanlığı)nın kurulması.

28.04.1848 Mustafa Reşid Paşa’nın azli.

İbrahim Sarım Paşa’nın sadareti.

01.08.1849 Mısır Valisi Kavalalı Mehmed Ali Paşa’nın ölümü.

25.12.1849 Mülteciler sorunu (Macar ve Lehlilerin Türk topraklarına iltica etmesi.)

18.07.1851 “Encümeni Daniş”in (İlimler Akademisi) açılışı

26.01.1852 Mustafa Reşid Paşa’nın azli.

Mehmed Emin Rauf Paşa’nın beşinci kez sadareti.

05.03.1852 Mustafa Reşid Paşa’nın yeniden sadareti.

05.08.1852 Mustafa Reşid Paşa’nın azli.

Ali Paşa’nın sadareti.

03.10.1852 Ali Paşa’nın azli.

Damad Mehmet Ali Paşa’nın sadareti.

09.01.1853 İngiltere ve Rus sefirleri arasında görüşme ve Osmanlı İmparatorluğu için yaptıkları tanımlama “Hasta Adam”

28.02.1853 Rus Elçisi Mençıkof’un İstanbul’a gelişi.

13.05.1853 Mehmet Ali Paşa’nın azli.

Mustafa Naili Paşa’nın ilk sadareti. “Kutsal Yerler” sorunu.

21.05.1853 Rusya’nın notası. (işgal tehdidi)

22.06.1853 İngiliz ve Fransız Donanması’nın Beşike Körfezi’ne gelişleri.

25.06.1853 Rusya’ya karşı İngiliz-Fransız ve Osmanlı Devleti arasında ittifak imzalanması.

03.07.1853 Rus Ordusu’nun Prut Nehri’ni geçerek “Memleketeyn” işgale kalkışması.

26.09.1853 Rusya’ya harp ilânı kararı.

04.10.1853 Kırım Savaşı’nın başlaması.

27.10.1853 Kalafat Bölgesi’nin işgali.

28.10.1853 Batum çevresinin işgali.

02.11.1853 Fransız ve İngiliz Donanmaları’nın İstanbul Boğazı’na gelmesi.

05.11.1853 Oltenica zaferi.

26.11.1853 Ahiska bozgunu.

30.11.1853 Rusların Sinop baskını.

03.01.1854 İngiliz ve Fransız Donanmalarının Karadeniz’e hareketleri.

05.01.1854 Çatana zaferi.

27.02.1854 İngiltere-Fransa’nın Ruslara işgal ettikleri yerlerden çıkması ültimatomları.

01.03.1854 Keçeci Zade Fuat Efendi’nin, Epir ve Teselya isyanlarını bastırmakla görevlendirilmesi.

09.03.1854 Osmanlı-Yunan siyasi ilişkilerinin kesilmesi.

12.03.1854 Rusya Devletine karşı Osmanlı-Fransız-İngiliz ittifakı.

23.03.1854 Rusların Dobruca’yı işgalleri.

27.03.1854 İngiltere-Fransa’nın Rusya’ya harp ilanı.

31.03.1854 Müttefik kuvvetlerin Gelibolu’ya gelişleri.

01.04.1854 Yunan asilerinin Narda zaferi.

17.04.1854 Kalafat zaferi.

22.04.1854 Odesa’nın bombardımanı.

05.05.1854 Yunanistan’ı denetim altına almak için Fransızların Yunanistan’a askeri baskısı.

15.05.1854 Silistire kuşatması (Rusların)

24.05.1854 Müttefik kuvvetlerin Gelibolu’dan Varna’ya sevki.

29.05.1854 Mustafa Naili Paşa’nın azli.

Mehmet Emin Paşa’nın sadareti.

13.06.1854 Rusların Silistire önünde mağlup edilmesi.

14.06.1854 Avusturya ile Boyacıköy sözleşmesi.

25.06.1854 Silistire’nin kurtuluşu.

08.07.1854 Yerköy zaferi.

21.07.1854 Kırım Seferi kararı.

06.08.1854 Türk Ordusu’nun Bükreş’e girmesi.

14.09.1854 Türk ve Müttefiklerin Kırım çıkarması.

19.09.1854 Müttefiklerin Sivastopol’a hareketleri.

20.09.1854 Alma zaferi, Rus savunma hattının kırılması.

Avusturya’nın “Memleketeyne” karşı hareketi.

25.09.1854 Müttefiklerin Sivastopol kuşatması.

26.09.1854 Balaklava Limanı’nın işgali.

05.11.1854 İnkerman zaferi.

23.11.1854 Mehmet Emin Paşa’nın azli.

Mustafa Reşid Paşa’nın dördüncü sadareti.

25.11.1854 Gönüllü hastabakıcı Florance Nightingale’nin İstanbul’a, Selimiye kışlasına gelişi.

02.12.1854 Avusturya-İngiltere-Fransa anlaşması.

15.01.1855 Rus limanlarının abluka altına alınması.

26.01.1855 Sardunya Krallığının ittifaka katılması.

03.02.1855 Türk-İngiliz askeri anlaşması.

17.02.1855 Gözleve zaferi.

02.03.1855 Rusların mağlubiyeti.

Çar’ın intiharı.

15.03.1855 Sardunya Krallığı ile Osmanlı ittifakı.

02.05.1855 Mustafa Reşid Paşa’nın istifası.

Mehmed Emin Paşa’nın ikinci sadareti.

24.05.1855 Kırım, Kerç Boğazı’na asker çıkarılması ve alınması.

25.05.1855 Karasu Hattı’nın işgali.

28.06.1855 Osmanlı Devleti’nin Avrupa Devletlerinden borç almaya başlaması.

16.08.1855 Traktır zaferi.

09.09.1855 Sivastopol’un Müttefik kuvvetler tarafından işgali.

29.09.1855 Kars Bölgesi’nde Rus Ordusu bozgunu.

17.10.1855 Kılburun zaferi.

06.12.1855 Ingur zaferi.

01.02.1856 Ateşkes, barış için Viyana protokolu.

18.02.1856 Islahat fermanının ilanı.

25.02.1856 Paris Barış Konferansı’nın açılması.

30.03.1856 Paris Barış antlaşması.

Uluslararası ilk büyük toplantı.

15.04.1856 Osmanlı toprak bütünlüğü hakkında İngiltere-Fransa-Avusturya antlaşması.

Osmanlı Devleti’nin Avrupa’lı devlet sayılması. (Rusya’ya karşı.)

13.05.1856 Müttefik Kuvvetlerin Türkiye’deki kuvvetlerini geri çekmeleri.

01.11.1856 Ali Paşa’nın azli.

Mustafa Reşid Paşa’nın beşinci sadareti.

19.06.1857 Paris Andlaşması’na göre Tuna ağzındaki adaların Osmanlı Devleti’ne bırakılması.

22.10.1857 Naili Paşa’nın azli.

Mustafa Reşid Paşa’nın son sadareti.

07.01.1858 Mustafa Reşid Paşa’nın ölümü.

Ali Paşa’nın sadareti.

15.07.1858 Cidde Olayı.

19.08.1858 “Memleketeyn” denilen (Eflak-Boğdan-Moldovya) hakkında yeni düzenlemeler.

08.11.1858 Osmanlı-Karadağ hudud protokolunun imzası.

24.04.1859 Süveyş Kanalı’nın yapım kararı ve kazılmasının başlaması.

14.09.1859 “Kuleli Olayı” gizli bir ihtilâl cemiyetinin ortaya çıkarılışı.

18.10.1859 Ali Paşa’nın azli.

Mehmet Emin Paşa’nın sadareti.

24.11.1859 Emin Paşa’nın azli.

Mehmet Rüştü Paşa’nın sadareti.

24.05.1860 Lübnan olayları. Rüştü Paşa’nın azli.

Mehmet Emin Paşa’nın son sadareti.

05.09.1860 Avrupa’dan Suriye’ye asker sevki.

Lübnan olayları sebebiyle, Fransız askerlerinin Suriye’ye gelmelerini sağlayacak, Paris Sözleşmesi.

02.02.1861 Mehmed Vahdettin’in doğumu.

09.06.1861 Lübnan’da yeni düzenleme, protokolün imzası ve Lübnan’a imtiyaz verilmesi.

25.06.1861

Sultan Abdülmecid”in ölümü.

Sultan Abdülaziz”in Padişah olması.

1. ABDÜLMECİT HAYATI PDF WORD İNDİR

OSMANLI PADİŞAHLARI TAMAMI İÇİN TIKLAYINIZ